Rollo May /Kendini Arayan İnsan
Rollo May /Kendini Arayan İnsan
Kitap ,modern insanın kimlik krizini, yalnızlığını ve anlam arayışını varoluşçu psikoloji açısından ele alır .özellikle modern toplumun bireyi “kendisinden uzaklaştırdığı” fikri üzerinde durur.
Kitap 3 bölüm 8 başlıktan oluşur
1 ve ikinci başlıkta modern insanın yalnızlığı ve endişesiyle hastalığıımızın kökenleri konusundan bahseder
Modern insanın yalnızlığı ve endişesi konusunda Rollo May E.Fromun görüşüne yakın bir görüştedir, modern insan yalnız ve endişelidir
Erich Froma göre de modern insan yapayalnız ve kaygılıdır ve Durkheim da Rollo May ı desteklercesine modern insan Anomie(başıboşluk) içinde yaşar
Karn Horneyde ,modern insan için, rekabet halindedir, rekabet duygusunu bireyler ve gruplar arasında yarattığı düşmanlıktı .
günümüzde ise psikolojik sorunların kökeninde olan durumları birkaç maddeyle açıklayabiliriz
1. günümüzde en sık rastlanan sorun cinselliğe dair sosyal tablolar ya da cinsellikle ilintili suçluluk duygusu değildi cinselliğin çoğu kimse için boş mekanik ve manasız bir deneyim halini almıştır
2. Boşluk duygusu, genellikle insanların hayatlarına ya da içinde yaşadıkları dünyaya ilişkin etkili bir şey yapmaktan aciz olduklarını hissetmelerinden kaynaklanır
3. Modern insanın bir başka özelliği de yalnızlıktır, yalnızlık isminin önemli nedeni de toplumumuzun sosyal kabul görmeye verdiği değerdir, sosyal kabul görmek bir başka değişle beğenilmek yanlığınızın hissini uzak tuttuğu için son derece güçlüdür
4. Diğer özelliği de endişeli bir varlık olmasıdır
Hastalıklarımızın kökenlerine baktığımız zaman;
May’e göre modern toplum bireyi kendi özünden uzaklaştırır.
- [ ] İçi boşaltılan toplumsal değerler(Kierkegeard, nietzsche ve Kafka gibi yazarlar içinde bulunduğumuz çağda değerlerin altüst olacağına ve 20. yüzyılda
Kitabın adı dokunmadan içindekiler çok dokunaklı1000Kitap
Puan vermedi
Kitabı bir çırpıda bitirdim.bildiğin özlü sözler kitabı gibi.ilk başladığımda hoşuma giden yerlerin altını çizerim diye düşünmüştüm ama baktım ki çizmediğim satır çizdiklerimin yanında çok az kaldı ve vazgeçtim .o kadar güzel ki çağımızın en büyük sorunlarından biri olan hissettiğimiz suçluluk duygusunu ve sorumsuzluklarımızı o kadar güzel anlatmış ki acele okuyun diye tavsiyemdir çok beğeneceksiniz.  niyetlenenleriniz için iyi okumalar diliyorum şimdiden
Reklam
İlk olarak çizimleri çok beğendim, her sayfası her paneli ayrı bir güzellikte olmuş. Sanırım Lee Bermejo'dan sonra bir diğer favori çizerim de Sana Takeda olacak gibi :) Hikaye olarak biraz karışık başlıyor birden aksiyona başlıyorsunuz neler oluyor derken ortalık iyice karışıyor falan ama sonra ilerleyen sayfalarda hem hikayenin geçtiği evren hem de karakterler tanıtılıyor ve çoğu şey kafada oturmaya başlıyor. Genel olarak beğendim ama ne yazık ki ülkemizde devamı gelmedi. Hiç sanmıyorum ama umarım ilerleyen yıllarda devamını Türkçe olarak okuyabiliriz.
Önemli bulduğum kısımların altını çizerim her kitapta. Daha sonra elime aldığımda bende iz bırakan cümleleri tekrar tekrar okuyup sanki tüm kitabı okumuş gibi hissederim. Kitap bittiğinde gördüğüm şey her sayfada o kadar çok altı çizilmiş cümle vardı ki. Özellikle Efendimiz in adi anildiginda biz heyecandan kalbimiz yerinden çıkmasın diye elimizi kalbimize götüren milletiz cümlesi beni aldı götürdü. İşte bu kadar güzel anlatilabilirdi bu hareket. Okumaktan asla sıkılmadığım ve her okuduğumda bir kez daha hayran kaldığım nadir yazarlardan... Kalemin susmasın inşallah
boş yapmış
Puan vermedi
Yazarın okuduğum ikinci eseri yine garip bir üslup ve tavır (arkadaşlar ben alleme oldum nasıl mı oldum kitabı şöyle okurum altını böyle çizerim gibi) daha ziyade kendi takipçilerine hava attığı vasat bir kişisel gelişim videosu gibi
Hayatımda ilk defa bir manga aldım elime.
Aslında biraz tereddütle…
“Benlik mi ki?” diye düşündüm içimden.
Bir arkadaşım vesile oldu. O okudu, beğendi.
Arka kapağını okuyunca içimde küçük bir merak kıpırdadı. Sonra karşıma çıkınca dedim ki: “Alayım… en kötü ne olabilir ki?”
Başladım.
Ve hiç beklemediğim bir şey oldu.
Bu kadar akacağını…
Bu kadar sürükleyeceğini tahmin etmemiştim. Okurken sadece okumuyorsun.
Yaşıyorsun. Karakterler konuşurken sanki sesleri değişiyor, sanki biri susuyor diğeri devralıyor… Ve sen o anın içindesin.
Farkında olmadan içine çekiliyorsun hikâyenin.
Ben normalde fantastik çok okumam.
Ama bu hikâye tuttu elimden, bırakmadı.
Bir evren var…
İkiye bölünmüş gibi.
Bir tarafta vampirler.
İnsanları sadece “kan” olarak gören,
deneyler yapan, sömüren…
Diğer tarafta ise insanlık adına savaşan bir birlik: Japanese Imperial Demon Army
Onlar da vampirlere ve canavarlara karşı direniyor.
Yani aslında bu hikâye sadece savaş değil…
Hayatta kalmanın, insan kalmanın mücadelesi.
Ve o mücadelenin içinde bir çocuk var:
Reklam
Reklam