O göğün altindaki insanlar da birbirlerine çok benziyorlardı;her yerde,yeryüzünün dört bir yöresinde,birbirinin varlığından habersiz,aralarına nefret ve yalan duvarları girmiş,ama yine de birbirlerinin aynı olan;düşünmeyi hiçbir zaman öğrenemedikleri halde, bir gün dünyayı altüst edebilecek gücü yüreklerinde,içlerinde,kaslarında biriktirmekte olan yüz milyonlarca insan yaşıyordu.
Derler ki zaman her şeyi iyi edermiş,
Zamanla her şey unutulur gidermiş,
Bir de bana sor, o gözyaşları ve kahkahalar,
Bugün hala canımı yakar,yüreğimi dağlar!
Şimdi acının ne olduğunu gerçekten biliyordum. Ayağını bir cam parçasıyla kesmek ve eczanede dikiş attırmak değildi bu. Acı,insanın birlikte ölmesi gereken şeydi.