"Babam eskiden bana hikayeler anlatırdı. Oasis'ten öncesine ait, eski hikayeler. Askerlerle ilgili, ama asker değil, şövalyeler derdi onlara babam. Eğer içlerinden biri öldürülürse bir diğeri onun intikamını alırdı. Ama hep o şövalyenin kendi kılıcıyla."
Sessiz ve hareketsiz durdum. Clarke artık benimle değil, kendi kendine konuşuyor gibiydi. Sanki o sözleri öyle çok tekrar etmişti ki zihninde bir duaya dönüşmüştü.
Bir yemine dönüşmüştü.
"Clarke benim soyadımdı. Oasis'i alaşağı ettiğimde, kılıç gibi, bunu onların adıyla yapacağım." Nefes aldı. "Oasis'i yakıp kül edince kimlerin ölümümün bedelini ödedillerini bilecekler."
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
İnsanlık eski tanrılarını yitirmiş, artık yenilerine ihtiyaç duymayacak kadar da büyümüştü.
Hükümdarların gelişinden beri uluslar birbirlerinden korkmanın yersiz olduğunu anlamış ve hiç denemeye bile gerek duymadan mevcut cephanelerinin yıldızlaraşırı bir medeniyet karşısında etkisiz olduğu kanaatine varmışlardı. Böylece insanlığın mutluluğunun önündeki en büyük engel ortadan kalkmıştı.
Altıncı günde Dünya’dan sorumlu Gözetmen Karellen, bütün radyo frekanslarını kapsayan bir yayın yaparak kendini tanıttı. İngilizcesi öyle düzgündü ki, konu üzerine Atlantik’in iki yakasında da patlak veren tartışmalar bir nesil boyunca sürdü. Ancak konuşmanın içeriği, telaffuzundan çok daha hayret vericiydi. İnsanlarla ilgili her konuya mutlak düzeyde hâkim, eşsiz bir dehanın ürünü olduğu apaçık ortadaydı. Konuşmasında bilgeliğini ve uzmanlığını öne çıkarması, merak uyandırıcı çoğu bilgiye üstü kapalı değinmesi şüphesiz ki insanlığı ezici bir düşünsel güçle karşı karşıya olduğuna ikna etmek için bilerek tasarlanmıştı. Karellen sözünü bitirdiğinde, Dünya ulusları kendi cılız egemenliklerinin sona erdiğini anlamışlardı. Yerel, iç yönetimler güçlerini muhafaza edecekti, fakat daha geniş çaplı uluslararası işlerde son sözü söyleyen artık insanlık değildi. Ne kadar tartışılıp karşı çıkılsa da hepsi boşunaydı.