Biraz duvara bakacaksın. Sonra, 'gözlerimi kapayayım' diyeceksin 'belki biraz uyusam daha iyi olur' ve kapayacaksın. Açtığın zaman artık duvar olmayacak. Boşluğun sonsuzluğu çevreni saracak. Bozkırın ortasında ufak bir çakıl taşı olacaksın. Evet, bir gün neyin ne olduğunu anlayacaksın. Benim gibi olacaksın. Yalnız senin kimsen olmayacak, çünkü sen kimseye acımamış olacaksın ve zaten acınacak kimse de kalmayacak.
- Seni terk ediyorum, işim var.
- Mutfağında mı?
- Evet.
- Ne işiymiş bu merak ettim?
- Duvara bakıyorum.
- Peki ne görüyorsun duvarında?
- Ölen ışığımı görüyorum.