Yazar:
Samuel Beckett
Çevirmen:
Genco Erkal
Tahmini Okuma Süresi:
2 sa. 16 dk.
Sayfa Sayısı:
80
Basım Tarihi:
2007
Yayınevi:
Mitos Boyut Yayınları
Orijinal Adı:
Endgame
ISBN:
9786055127619
Ülke:
Türkiye
Dil:
Türkçe
Format:
Karton kapak
Türler:
Sıralamalar
Reklam
Yorumlar ve İncelemeler
Puan vermedi·80 syf.·
2022 360. kitabı
.Öykü efendi ile köle ilişkisini, sevgisizliği etkileyici bir biçimde ele alıyor..
Oyunun geçtiği yer, tüm dünyadan soyutlanmış bır odadır. Bu odanın iki yüksek penceresi ve mutfağa acılan bır kapısı vardır..
Hamm & Clow sevgisiz ve zorunlu birliktelikleri var, belkı;bir süreliğine ne zamana kadar??
Bilemiyoruz...!!
Bu sevgisiz ilişki ıkısını de tüketiyor,..
Hamm, Kör & kötürüm
Clow Hamm'ın hizmetci si belkı..
Nell ve nagg babası...
“... onun insanları içine fırlatıldıkları dünyada değer üretebilme olanağından yoksundurlar; bu nedenle, birey bile değildirler.”(kıtaptan)
Godot'yu Beklerken 1953
Oyun Sonu 1957
Samuel beckettın farkının yansıdığı oyunu okuduk, sizde bu farklılığı fark etmk için Buyurun #OKUYUN #OKUTUN Samuel Beckett
Godot'yu Beklerken 1953
Oyun Sonu 1957
Samuel beckettın farkının yansıdığı oyunu okuduk, sizde bu farklılığı fark etmk için Buyurun #OKUYUN #OKUTUN Samuel Beckett
Oyun Sonu, absürt tiyatronun önemli eserlerinden. Yani buradaki tema, umutsuzluk. Oyunda dört karakter var: Clov, Hamm, Nagg ve Nell. Hamm kör bir felçli, Clov ise oturamayan bir hizmetçidir. Dolayısıyla bu ikilinin birbirine bağımlı olduğunu söyleyebiliriz. Hamm Clov'a yiyecek yemek ve kalacak yer sağlarken, Clov onun gözleri ve ayakları rolünde. Nagg ve Nell ise, Hamm'in çöpte yaşayan anne ve babası.
Beckett bu oyunda başlangıç ve sonunda birbiriyle ilişkili olduğunu açıklamaya çalışıyor. Hamm ve Clov yaşadıkları hayatı sonlandıramayan ve yeni bir hayata da başlayamayan iki karakter. İkisi de hiçbir değişim olmayan hayatlarında, monoton bir şekilde yaşıyor. Evlerinin çevresi dahi oldukça statik. Zaman zaman geçmişe dönüp eski günlerden, eskiden olabilecek fakat artık geri dönülmesi mümkün olmayan şeylerden konuşuyorlar. Ancak ikisinin de geleceğe ait bir düşüncesi yok. Yalnızca ölümü bekliyorlar, yani kaçınılmaz sonu.
İlgilenenlerin eseri okuduktan sonra Youtube üzerinden oyunu izlemesini tavsiye ederim.
Ben Bugün Düşüp Kaldım
Puan vermedi·80 syf.··
Beğendi
·2020 48. kitabı
·8 saatte okudu
·Okunma: 21 Aralık 2020 23:18
Hislerime tercüman olan çok kitap okumuşumdur ama böyle rastgele ele alınmış bir kitabın günümü bu denli yansıtabileceğini nasıl bilebilirdim . Yazar yorulmanın nasıl hissettirdiğini kelimelere kazımış bu oyunununda . ben bugün bıkkınlıkla doluyum pencerelere sahip olupta göremeyen biriyim . Ben bugün yitirilmenin ağırlığıyla , bu oyunu oynamaya hep mecbur bırakılmaya içerlemiş durumdayım . Ben bu kitabı anca bugün okuyabilirdim . Denk düşmenin rahatlığıyla...
Dışarıda hayat, uygarlık son bulmaktayken, kör ve kötürüm bir halde ve başkasına bağımlı yaşamaya mecbur durumda kalmak. Kör ve kötürüm kalmak ölüm kaygısı karşısında duyulan hisler.
Absürd bir oyun ve sonu olmayan bir kitap.
Kıyamet sonrası ne kalır elimizde?Edebiyat
Kıyamet bile kopsa, elimizde hiçbir şey kalmasa, Samuel Beckett elimizde tuttuğumuz değerlere odaklanıyor. Oyundaki karakterlerin her biri, yaşama tutunma biçimleriyle bu değerlerin çarpıcı birer temsilcis
Hamm, bir gün aldığımız ve bir daha değiştiremediğimiz kararları simgeliyor. Hiçbir faydası olmayan bu kararlardan nasıl da zavallıca vazgeçemediğimizi temsil ediyor. Sanki bir gün öylesine oturmuş ve bir daha kalkamamış. Onun tüm sakatlığı bundan kaynaklanıyor. Hamm, başladığımız herhangi bir işten ya da hayat seçimimizden vazgeçemememizi ve bu inat uğruna nasıl da kendimizi sakatladığımızı simgeliyor. Mutsuz olduğu bir evlilikte ya da işte yıllarca diretenleri, aynı evin içinde çürüyenleri temsil ediyor.
Clov, bazılarına çok tanıdık gelecek bir figür. Bir an bile oturmadan, dur durak bilmeden çalışan bir adam. Yapılacak iş olmasa bile çalışmaya devam ediyor. Çünkü onun için var olabilmek, çalışmak demek. Üstelik bunu, günde sadece bir bisküvi karşılığında yapabilecek bir durumda. Clov’un bu durumu, modern insanın gönüllü köleliğini ve çalışmayı bir varoluş biçimi olarak görmesini çarpıcı bir şekilde ortaya koyuyor.
Çöplükte yaşayan anne ve baba, oldukça dramatik bir tablo çiziyor. Onlar, geçmişi inkâr etmeyi ve nereden geldiğimizi unutmayı temsil ediyor. Geçmişi bir çöplüğe dönüştürmüşüz gibi; orada yaşamaya mahkûm edilmişler. Aynı zamanda bu durum, toplumun yaşlı bireylere yönelik tavrını, onları nasıl değersizleştirdiğini ve "çöpe atılmış" gibi gördüğünü de güçlü bir şekilde yansıtıyor.
Puan vermedi·80 syf.·
2024 66. kitabı
Samuel Beckett'ten okuduğum ikinci kitap. Dünyaya fırlatılmış, yaşamak zorunda ve birlikte olmak zorunda olan ama bu birliktelikten nefret eden iki insan.
Moral bozucu, sinir bozucu, velhasıl ne kadar motivasyonunuz varsa hepsini bozucu bir kitap. Evet dünyadayız, evet yaşıyoruz, evet birilerine ve bir şeylere hep bağımlıyız; ama bunun için hep bunalım mı takılmalıyız? Yaşamın amacını bulmak zorunda mıyız? Bence değiliz. Kendimizi böyle bir amacı bulmak zorunda hissettiğimizde, oyundaki Hamm ve Clov gibi oluruz.
oyun sonu BeckettKültür-Sanat
İyi hazırlanıp sahnelenirse çok çok başarılı olunabilecek bir oyun.Absürd oyun dram desen var ama komedi de var ki hemde nasıl,acı acı gülümsüyorsunuz.4 kişilik bir oyun, Clov: Uşak ,herşeye rağmen görevini bırakmayan,ama yaptığı iştende nefret eden.
HAM:Görünürdeki baş karakter ,tam bir it,yatalak ama hala pisliğinden bir şey kaybetmeyen,Godot'u Beklerken'deki zengin kapitalistin ölmek üzere ki hali.
NAG ve NELL:Ham'ın çöpe atılmış baba VE annesi.(oyun boyunca keşke daha çok rolleri olsa da dediğim iki karakter ,acı ama oyunun komedi bombabaları bence)
velhasıl kelam önce Godo'yu sonra bu oyunu okuyun pişman olmazsınız.
NELL:Hiçbir şey mutsuzluktan daha gülünç değildir,kabul ediyorum.
Zamanın Sonunda Bir Dünya: Endgame
Samuel Beckett'in Endgame’i, insan varoluşunun sıkışmışlığını ve anlamsızlığını sahneye taşıyor. Oyun, sınırlı bir mekanda, Hamm ve Clov adlı karakterlerin giderek tükenen bir dünyadaki yaşama çabalarını anlatıyor. Hikaye, fiziksel bir kıyametin ötesine geçerek, içsel bir tükenişin trajedisini anlatıyor.
Beckett, klasik dramatik yapıyı tersyüz ederek bir "oyunun sonu" atmosferi yaratır. Satrançtan ödünç alınan bu kavramsal çerçeve, karakterlerin hareketlerini ve diyaloglarını kaçınılmaz bir sonun gölgesinde şekillendirir. Clov’un sürekli “gidemem” dediği o çıkışsızlık ve Hamm’ın "son bir hikâye" arayışı, varoluşun döngüsel sıkışmışlığını ironik bir şekilde yansıtır.
Simgeler ve Sessizlik: Boşluğun Sanatı
Beckett’in minimalist yaklaşımı, oyunun her detayında kendini hissettirir. Boş bir dünya, kör bir adam (Hamm) ve onun hareket edemeyen hizmetçisi (Clov) bize çok şey söyler. Boşluk ve sessizlik, Beckett'in bir dil ustası olarak kullandığı en etkili araçlardan biridir. Clov’un pencereye yönelip "Hiçbir şey yok!" diye haykırması, hem fiziksel hem de metafizik bir boşluğun betimlemesidir.
Hamm'ın anne ve babası olan Nagg ve Nell'in çöp kutularında yaşamaları, insanın geçmişle olan bağlarını grotesk bir şekilde gözler önüne serer. Bu, sadece yaşlanmanın değil, aynı zamanda insanlık tarihinin de bir yıkıntıdan ibaret olduğu fikrini işaret eder.
Komik ve Trajik Arasında: İnsanlık Halleri
Beckett, mizahı trajediyle ustaca harmanlar. Clov’un mekanik hareketleri ve Hamm’ın kendini beğenmişliği, kimi anlarda güldürürken, hemen ardından insan varoluşunun hüzünlü gerçeklerini hissettirir. Oyun boyunca yinelenen absürt diyaloglar, yaşamın kendisini hem komik hem de trajik bir döngü olarak resmeder.
Sonun Sonu mu?
Endgame, izleyiciye veya
Hiçbir şey mutsuzluktan daha gülünç değildir.
Sahne iki pencere, perdeler, iki çöplük oturmak için bir yer gibi minimalist öğelerden oluşuyor.
HAMM oyun boyunca yerinden kalmayan sadece düşüncelerden oluşmuş kötürum biri gibi anlatılmış.
CLOW ise tam tersi şekilde yerinde durmayan, oturamayan birisi. Hamm'ın orada bıraktığı bedeni gibi.
Nagg ve Nell, Hamm'ın babası ve annesi bir bisiklet kazasında ayaklarını kaybediyorlar artık işe yaramaz ve anılar ile dolular. Çöplük onlar için.
İnsanın yaşam ile ölüm arasındaki çizgide, başarıların ve kazançların bittiği yerde. Ruh ölür, beden ve bilinç can çekişir boşluğun üstünde. Artık anlatmanın bile manası yoktur ama anlatmaktan başka çarede yoktur.
HAMM yatalak birisi olarak anlatılmış olsa bile bence; o ruhen ölmüş, kendini bırakmış vazgeçişi yansıtır. Ruhu ölmüş olsa bile bilinci vardır. Ölüme gitmek, bitirmek ister bu oyunu ama o artık sadece bilinçtir. Bu alıntıda bahsedildiği gibi "Bir gün kör olacaksın. Benim gibi. Bir köşede oturuyor olacaksın, boşlukta kaybolmuş küçük bir leke. Karanlıkta kalacaksın, sonsuza dek. Benim gibi. Bir gün, yoruldum, oturayım deyip bir kenara oturacaksın. Sonra, acıktım, diyeceksin, kalkıp yemek hazırlayayım. Ama ayağa kalkamayacaksın. Oturmakla hata ettim, diyeceksin. Ama madem ki oturdum, biraz daha oturayım, sonra kalkıp bir şeyler yerim, diyeceksin. Ama hiç kalkamayacaksın, bir şey de yemeyeceksin. Biraz duvara bakacaksın. Sonra, gözlerimi kapayayım, diyeceksin, belki biraz uyusam daha iyi olur diyeceksin ve kapayacaksın. Açtığın zaman artık duvar olmayacak. Boşluğun sonsuzluğu çevreni saracak. Bütün çağların yeniden dirilen bütün ölüleri dolduramayacak o boşluğu. Bozkırın ortasında ufak bir çakıl taşı olacaksın. Evet, bir gün neyin ne olduğunu anlamayacaksın. Benim gibi olacaksın. Yalnız senin kimsen olmayacak, çünkü
Puan vermedi·80 syf.··
Beğendi
·2025 358. kitabı
·13 günde okudu
·Okunma: 31 Aralık 2025 14:37
“Son başlangıcın içindedir, gene de sürdürürsün.”
• Oyun Sonu - Samuel Beckett
Clov ve Hamm konuşuyor, ben dinliyorum. Bitmiş bir günün son saatlerinde gibiler. Aslında bu dünyada konuşacak pek bir şey kalmamış ama susmak da kolay değil. Bunun yerine insanın kafasından geçen ama çoğu zaman dillendiremediği şeyleri söylüyorlar. Yorgunluk, alışkanlık, isteksizlik, gidememek… Gitmek mümkün mü, nereye gidilecek, o da belli değil zaten. Sık sık “şimdi ne olacak” diye düşündürüyor ama mesele aslında bu da değil. Burada olacak olanlar zaten çoktan olmuş fakat hikâyemiz bir türlü bitmiyor.
“Oyun Sonu” karamsarlıktan ziyade yorgunluk, bıkkınlık, bitmişlik taşıyan bir oyun. Hayat da bazen böyle hissettirmiyor mu? Oyun bitmiş fakat biz hâlâ içindeymişiz, artık gitmemiz gerekiyormuş ama biz gitmeyi değil, sadece beklemeyi biliyormuşuz gibi…
Yazar Hakkında
Samuel BeckettYazar · 38 kitap
Samuel Barclay Beckett, (13 Nisan 1906; Foxrock, Dublin - 22 Aralık 1989, Paris), İrlandalı yazar, oyun yazarı, eleştirmen ve şair. 20. yüzyıl deneysel edebiyatının önde gelen yazarlarından biridir. James Joyce'un takipçisi olduğu için "son modernistlerden", daha sonraki pek çok yazarı etkilemiş olduğu için de "ilk postmodernistlerden" biri olarak değerlendirilir. Beckett ayrıca, Martin Esslin'in "Absürd Tiyatro" olarak adlandırdığı akımın en önemli yazarı sayılmaktadır. Eserlerinin çoğunu Fransızca ya da İngilizce yazıp, diğer dile kendisi çevirmiştir. En bilinen eseri Godot'yu Beklerken'dir.
Beckett'in eserleri sade ve temel olarak minimalisttir. Bazı yorumlara göre, çağdaş insanın durumu hakkında oldukça kötümser, hatta hiççi eserler vermiştir. Gittikçe daha kısa ve özlü eserler veren Beckett, bu kötümserliği kara mizah yoluyla anlatır. "Roman ve drama türlerinde yeni formlarda oluşturduğu eserlerini, modern insanın yoksunluğu üzerine kurguladığı" için, 1969'da Nobel Edebiyat Ödülü'ne layık görülen Beckett, ayrıca 1984'te Aosdána'da Saoi seçilmiştir.
Kaynak: tr.wikipedia.org/wiki/Samuel_Bec...
