El
@coffeendofthestory
ℐ𝓉 𝒾𝓈 𝓈𝓊𝒸𝒽 𝒶 𝓈𝑒𝒸𝓇𝑒𝓉 𝓅𝓁𝒶𝒸𝑒, 𝓉𝒽𝑒 𝓁𝒶𝓃𝒹 𝑜𝒻 𝓉𝑒𝒶𝓇𝓈
6 okur puanı
Ocak 2025 tarihinde katıldı
Bilgeliğin yolundan ayrılan insan, hayattayken bile, ölüler topluluğunda kalacaktır.
Bu hayatta bazen tam tüm yelkenlerimiz sönmüşken talihin yüzüne güldüğü bir yelkenli doğru tarafımızdan geçiverir ve biz de geçen geminin rüzgârının ucundan yakalar, büyük bir mutlulukla sarkan yelkenlerimizin rüzgârla dolduğunu hissederiz.
Hayatımızı oluşturan şeyin hafıza olduğunu fark etmek için ufaktan da olsa hafızanızı kaybetmeye başlamanız gerekiyor. Hafızasız bir yaşam esasında yaşam değildir. (…)  Hafızamız bütünlüğümüz, mantığımız, duygumuz, hatta eylemlerimizdir. Onsuz bir hiçiz. (…)
…
Ama hayatımızın, tıpkı bir roman gibi artık son şeklini aldığını hissettiğimiz günlerde, en mutlu anımızın hangisi olduğunu benim şimdi yaptığım gibi hissedip seçebiliriz. Yaşadığımız bütün anlar içerisinde neden bu anı seçtiğimizi açıklamak da, kendi hikâyemizi bir roman gibi yeniden anlatmayı gerektirir elbette. Ama en mutlu anı işaret ettiğimizde, onun çoktan geçmişte kaldığını, bir daha gelmeyeceğini, bu yüzden bize acı verdiğini de biliriz. Bu acıyı dayanabilir kılan tek şey, o altın andan kalma bir eşyaya sahip olmaktır. Mutlu anlardan geriye kalan eşyalar, o anların hatıralarını, renklerini, dokunma ve görme zevklerini bize o mutluluğu yaşatan kişilerden çok daha sadakatle saklarlar.
…
Bazı insanlar kimi coşkulu anlarında hayatlarının o altın anını "şimdi" yaşadıklarını içtenlikle (ve sık sık) düşünebilir ya da söyleyebilirler belki ama gene de ruhlarının bu yanıyla bu andan da güzelini, daha da mutlu olanını ileride yaşayacaklarına inanırlar. Çünkü özellikle gençliğinde, hiç kimse bundan sonra her şeyin daha kötü olacağını düşünerek hayatını sürdüremeyeceği gibi insan eğer hayatımın en mutlu anını yaşadığını hayal edebilecek kadar mutluysa, geleceğin de güzel olacağını düşünecek kadar iyimser olur.