bu nasıl bir bakış ki dünyaya intiharla. ya da hep kar yağıyor da düşünmesi siyahtan. öyle ya kim sevişirdi acıları olmasa. kim bakardı uzağa köpekleri sayamazsam.
ve içimde geriye dönmek korkusu var. hiç bir şey hatırlamak istemiyorum. elimi cebime sokarken, bana iki gün evvelini hatırlatacak bir kağıt parçasına, bir şeye rastlamaktan bile korkuyorum.
onu o kadar kıskanıyorum ki saadetinin içine daha fazla giremiyorum, kendime dönüyorum, fakat içimde ne kargaşalık! bana tâbi olmayan binlerce hayaller ve hatıralar, şiddetli bir anafor içinde savruluyorlar.