Kitabın ilk başlarında mutasavvufların ve şairlerin eserlerindeki Mirâciyyelerden örnek beyitler verilmiş, Mirâciyyesi olan kimselerin isimleri zikredilmiş. Sultan II.Mahmud'un Mirâciyye geleneğine desteğinden bahsediliyor. Kendiside aynı zamanda seyyah olan Aşçı dedenin hatıralarında Mirâciyye geleneğinden bahsediliyor. Bursalı Safiye Hanım'ın damadı ile ortak hazırladığı vakfiyesinede değiniliyor. Bursa'da hala Numaniye dergâhında Mirâciyye geleneği devam ettiriliyormuş. Bosna'daki Mirâciyye geleneğinede kitapta değiniliyor. Mirâciyyeyi ilk besteleyen Nâyi Osman Dede'nin Mirâciyyesinin bahirleri ve kitabın en sonunda vakfiyenin aslı mevcut.
Kitaptaki Mirâciyye beyitlerini okurken ruhen çok huzur dolu hissettim. Safiye Hanım'ın vakfiyesini okuduğumda kandillerde Mevlid okunması , Miraç gecesinde Mirâciyye okunması ve ayrıca hatim okuyan, namaz kıldıran cami görevlilerine ücret vermek olsun Bursa'daki her türlü fakire sahip çıkması beni çok etkiledi. Allah ondan razı olsun. Mirâciyye geleneğinin yaşatılması ile ilgili Erzincan'da, Bursa'da ve Bosna'da uygulamaları ile ilgili de bilgiler edindim.
Herkesin aynileştirilmeye çalışıldığı bir çağda Mirâciyye geleneğine yok olmadan sahip çıkıp bu geleneği devam ettirmeliyiz. Böylelikle müminler arasında kardeşlik bağı güçlenir. Bir olarak düşünebiliriz.
Mirâciyye ve Bursalı Safiye Hanım VakfiyesiMustafa Kara · Vakıflar Genel Müdürlüğü Yayınları · 02 okunma
Spoiler içerir
Detaycı bir yorumcu olmak isterdim ama ne yazık ki not bile almıyorum ya da altını bile çizdiğim yerler olmuyor unutmaya mahkumum buraya da ne okuduğumu yazmıyorum oohhh neyse ikinci kitap çıkmasa da olur ki ben tatmin oldum Danny ve Wendy yeni bir hayata başlıyor oh mis sağ olsun dick abimiz de imdatlarına koştu sonra pederin de önce ruhu sonra bedeni rahmetli oldu oteldir perili köşktür ya bunlar biz Türkleri imkanı yok korkutmaz biraz ürpertir o da benim gibi gerilim müziği açıp evde kimse yokken gece okuması yaparsa ki öyle bile çok bi korku olmadı (bazı geceler saçma ürkünç rüyalar görmem hariç). Ne bekliyordum emin değilim ama fena değildi işte korku kültürümüz bambaşka adamı öve öve bitiremiyorlar diye şans verdik ama Allah var yazım dili süper başta alışmakta güçlük çektim ama güzeldi akıcıydı birkaç kitabını daha okurum ilerde. Şimdilik bu kadar bide ne kadar çabuk bitirmişim ay helal.
Reklam
Bu kitap başlığından dolayı insanı farklı bir beklentiye sokuyor ama içine girince aslında bambaşka bir şeyle karşılaşıyorsun. Ben açıkçası daha iddialı, daha çarpıcı bir şey beklemiştim ama Sait Faik burada çok daha içe dönük ve sakin bir yerden konuşuyor. Mesele “sevişmek” değil; daha çok insanın kendi iç sesiyle, yalnızlığıyla ve hayatta tutunma hâliyle baş başa kalması gibi. Kitapta klasik anlamda düzenli şiirler yok; sanki birinin aklına düşen cümleler, yarım kalmış düşünceler ve anlık notlar bir araya getirilmiş gibi. İlk başta biraz dağınık geliyor ama bir süre sonra aslında bu dağınıklığın kitabın dili olduğunu fark ediyorsun. Aşk, insan, şehir ve yalnızlık sürekli hissediliyor ama hiçbir şey net anlatılmıyor; daha çok okuyucunun içinde tamamlanıyor. En şaşırtıcı tarafı ise başlıkla içerik arasındaki tezat. Dışarıdan daha dikkat çekici ve iddialı duran bir kitapken içeride çok daha sessiz, fısıltı gibi bir anlatım var. Okurken açıklamaya çalışmıyor, sadece bir duygu bırakıp geçiyor. Genel olarak “Şimdi Sevişme Vakti”, büyük cümleler kurmadan küçük parçalarla etki bırakmayı başaran, bitirdikten sonra da bir süre akılda kalan bir kitap.
Sonuyla beni hüngür hüngür ağlatan o büyülü kitap. O kadar güzel bir seri ki. Kendiyle savaşında Çoban Kral’ın kayıplarını görüyoruz bu kitapta. Elsepth’in bedeninde Yew ailesine yardım etmeyi kabul etmiş olan Çoban Kral Taxus’un tek amacı sisi ortadan kaldırmak ve sisi ortadan kaldırmaktır. Ama herkesin farklı planları vardır. Ravyn, Kabus, Jespry ve geri kalanlar iki kızıl kadim ağaç kartını bulmak için yola çıkar. Bu sırada Elm ve Ione cephesinde ufak kıvılcımlar vardır. Kitabın sonunda hangi taç sahibi kazanacak. SPOILER?!?? Bu kitapta o kadar çok yerde ağladım ki anlatamam. Özellikle Kabus ve Elsepth’in vedalaşması beni üzüntüden bayıltacaktı. Bir bakıma Elsepth için kendinden vazgeçti ve ailesine kavuşmaya gitti. Ione ve Elm’in evlenmeleri kendi krallıklarını kurmalarını, kader kartlarının tek bir karta çoban kral kartına dönüşmesi. Ah o kadar güzel detaylar vardı ki anlatamam. Bu hikaye suçsuzların kendi savaşlarını anlatıyor. Hauth öldüğünde göbek attım resmen. İğrenç herif ya. Yine de seri mükemmeldiiii.
Okuması en leziz tragedyalardan biri, çok akıcı ve dehşetli. Sophokles bu işi biliyor.
Oidipus'un bence en ayırt edici yanı, gerçeğin felaketi olabileceği ihtimalini sezinlemesine karşın yılmadan onun peşinden koşmasıdır. Nitekim yüzleştiğinde de ilk yaptığı şey bilmeden yaptıklarının sorumluluğunu alıp kendisini cezalandırmak olur. Bu haliyle gurur duyulacak, örnek teşkil eden bir karakter.
Haricinde, bu eserde de yine siyasal izler bulmak mümkün: "Adaletsiz krala boyun eğilmez. (...) Bu kent yalnız senin değil." (s. 24). Kentin hükümdarın malı değil, yurttaşların ortak malı olarak görülmesi bugün bile içselleştiremediğimiz bir değer. Meşruiyetin güçten değil adaletten gelmesi vurgusu da oldukça önemli.
Masumiyet Müzesi bir aşk hikâyesinden çok daha fazlasıydı benim için.Bir insanın sevdiği kişiye değil,o kişiyle yaşadığı anılara ve hissettirdiği duygulara nasıl saplanıp kalabileceğini çok çarpıcı şekilde anlatıyor.Orhan Pamuk’un detaylı anlatımı sayesinde eski İstanbul’u,evleri,sofraları ve hatta eşyaların taşıdığı duyguları bile hissediyorsunuz.Özellikle“hatıraların bazen insanlardan daha uzun yaşadığı” fikri kitap boyunca çok etkileyiciydi.Yer yer yavaş ilerlese de bitirdiğimde içimde garip bir boşluk bırakan,uzun süre akılda kalan bir kitaptı.
Reklam
Reklam