Bazı insanlar denizi sever.
Bazıları yağmuru.
Bazıları geceyi.
Onunsa en sevdiği şey, kalabalığın içinde kimsenin fark etmediği anları izlemekti.
Çünkü hayatın gerçek yüzü büyük olaylarda değil, küçücük detaylarda saklıydı ona göre. Bir kafede çayı soğurken dalıp giden adamda… Metroda camdan dışarı bakıp düşüncelere kaybolan kızda… Sokak ortasında bir anda durup gökyüzüne bakan çocukta…
İnsanların içinde görünmeyen hayatlar vardı.
Ve o, yıllardır buna takılı kalıyordu.
Bir gün şehrin en kalabalık caddesinde yürürken aniden herkesin yüzüne bakmaya başladı. Yüzlerce insan geçiyordu önünden. Kimisi telefonda konuşuyor, kimisi yetişmeye çalışıyor, kimisi kahkaha atıyordu.
Ama garip olan şuydu:
Kimse gerçekten burada değil gibiydi.
Herkes başka bir düşüncenin içinde yürüyordu sanki.
Bir kadın poşetlerini taşırken muhtemelen eve gidince ne pişireceğini düşünüyordu.
Bir adam sürekli saatine bakıyordu çünkü yetişemediği bir hayat vardı belki.
Bir çocuk annesinin elini tutmuştu ama gözleri oyuncakçıdaydı.
Bir yaşlı adam aynı bankta tek başına oturuyordu ve kimse onun kaç saattir orada olduğunu fark etmiyordu.
İşte tam o an içinde tuhaf bir his oluştu.
Sanki dünya görünmez insanların yaşadığı dev bir şehir gibiydi.
Reklam
Bir zamanlar başarıyı dibine kadar tatmış biri olarak, hayatımda tatmadığım başarısızlığı tadıyorum. Ve bu çok acıtıyor...
Aklımda kalan en romantik olaylardan biri nedir? Pierre Curie'nin nobel Marie'nin de hakkı eğer o yoksa ben de yokum diyerek bir bilim insanı için zirve noktalardan birine karısının hakkını savunmak adına itiraz edebilmesi. Bakın bu çok seksi bir olay. Marie Curie nobel alan ilk kadın bilim insanı oldu zaten. Yani olay da cinsiyetlerle alakalı bir durum yoğun oranda bulunuyor buna rağmen tatlış, ponçik, pıtırcık Pierre karısını ve karısının emeklerini satmıyor. Zaten o ikisinin çok hoş bir birliktelikleri vardı. (Okuduğum tek bir biyografi kitabınca konuşuyorum. Çocukları değilim işin özünü bilemem.) Maddi zorluklar içerisinde, zor şartlarda çalışmalar yapılıyordu. İçlerinde ilginç düzeyde bir istek vardı bilim adına. Marie'yi okurken bir şeyi bu kadar istemenin nasıl bir duygu olacağını merak etmiştim. Başka bilim insanları onun çalışma ortamında gelince, böyle bir yerde nasıl çalışabildiniz diye şaşırıyordu. Yks birincisi olan çobanlar gibi düşünebiliriz herhalde durumu. Buraya kadar işler çok hoştu. Sonra Pierre ölüyor ve bir miktar süre (Ne kadar sürdüğünü hatırlamıyorum.) ardından Marie, Pierre'in eski öğrencilerinden biriyle birliktelik yaşıyor. Tabi bu magazin gündemine düşen bir birliktelik oluyor çünkü bir takım başka dedikodusal sebepler de barındırıyor içinde. 16 yaşındayken bu yeni birlikteliğin anlatıldığı yeri okurken biraz hayal kırıklığı yaşamıştım. Nedense birbirlerine verdikleri desteği okumak onların birbirlerinden başka kimseyle olamayacağı hissiyatını vermişti bana. Gel gör ki öyle değilmiş. Şimdiyse dönüp baktığımda fazla romantik bir bakışın hayal kırıklığını barındırdığımı anlayabiliyorum. Belki de gerçekten öyle sevgiler vardır, sadece birbirinin olması gereken ve birbiri haricinde birine verilmesi bir eziyet halini alacak olan sevgiler.
Beni Ararsan
Bir gün hatırlayıp da beni ararsan
Susuz bıraktığın çöllerdeyim ben
Aklına gelirde eve uğrarsan
Bil ki artık yokum, ellerdeyim ben...
Pencere önünde gözyaşı yuttum
Gönlümü hep gelir diye avuttum
Acıyla öfkeyle sımsıkı tuttum
Koparıp yırttığım tüllerdeyim ben...
Gündüz güneşimdin geceler ayım
Şimdi kapkaranlık bir kuyudayım
Yokmuş zere kadar kalbinde payım
Bilmezsin ne hazin hallerdeyim ben
Kapanmaz bilirim aşk yaraları
Bıraktım sana tüm hatıraları
Paket paket içtim sigaraları
Etrafa savrulmuş küllerdeyim ben...
Çok geç anladım ki her şey bir yalan
Mutlu bir kaç gündü geride kalan
Sana getirmiştim bak da oyalan
Vazodaki solmuş güllerdeyim ben
Attilla İLHAN ( 15 Haziran 1925 )
Doğum günü Anısına Saygıyla
Merhaba, bugün benim ilk romanım çıktı! Destek olursanız çok sevinirim.
Aile Olma Rehberi, Arkhe yayınlarında satışta.
arkheyayinlari.com/product/ahsen-d...
Reklam
Reklam