Conkmoka
@conkmoka
2 okur puanı
Eylül 2016 tarihinde katıldı
Kafesinde deli gibi kanat çırpmaktan kanatları kan revan içinde kalmış göçmen kuşlar gibiyim. Kendi tırnaklarıyla yüzünü paramparça eden bebekler gibi çaresiz, kimsesiz.
Evin yolunu kaybettim, evimizin yolunu, çocukluğumun, pencere önündeki çiçek kokularının yolunu, bir türlü bulamıyorum..
Reklam
Uyku, hissederek yapabildiği son iş. Elinde kalan son huzur. Rüyaları ise yeryüzünde bir türlü arayıp da bulamadığı evi..
