Ruth bu saçma sözcüğe gülerdi, gülerdi çünkü mutluydular. Konuşmaktan asla bıkıp usanmaz, bazen gece geç saatlere kadar konuşurlardı, dünyanın en önemli şeyiymiş gibi konuşurlardı, diğer tarafın ağzından çıkan sözcükleri dinlerlerdi. Ama şimdi yokluk zamanıydı, ah Tanrım, sözcükler, jestler ve sevgi kuruyup gitmişti, oysa bir zamanlar hepsi ışıl ışıldı. Bu kıymetli şeyi nasıl fırlatıp bir kenara atabilmişlerdi?