Mazlum İlhan (@crazymanpower) 1000Kitap'ta - 1000Kitap

En değerli hazine, kimsenin elinden alamayacağı, kendine olan inancındır… Bu cümleyi ilk duyduğumda içimde bir şey kıpırdadı. Çünkü yıllar boyunca, insanların sözleriyle, bakışlarıyla, beklentileriyle o inancı kaybetmeye çok yaklaştım. Bir bakış insanı küçültebilir, bir kelime tüm özgüvenini yerle bir edebilir. Ama ben her seferinde içimde o çok küçük, bazen neredeyse duyulmaz hale gelen sesi korumaya çalıştım. Bana fısıldıyordu: “Sen hâlâ buradasın, hâlâ ayaktasın.” Çocukken hatırlıyorum, kalabalıkların içinde sessizce kaybolduğum anlar olurdu. Kimse fark etmezdi, kimse sormazdı. Ama ben fark ederdim. İçimde, görünmeyen bir direniş vardı. Belki gücüm yoktu, belki bilgi ya da deneyimim yetersizdi ama bir şeye inandım: Kendi yolumu bulacağım. Ve işte o inanç, küçük bir kıvılcım gibi büyüyerek bana yol oldu. Sonra hayat dediğimiz şey üstüme gelmeye başladı. Kaybettim, tökezledim, yanlış yaptım. İnsanlar güldü, “Sana demiştik” dediler. İçim acıdı, bazen gece uykularımda bile kendi kendime hesap sordum: “Belki de haklılar?” Ama sabah uyandığımda aynada gözlerime bakarken, derinlerde bir yerde başka bir ses yükseldi: “Hayır, sen kendi yolunun sahibisin. Sadece devam et.” Şimdi düşünüyorum da, elimden alınabilecek çok şey varmış. sağlığım, sevdiklerim, zamanım… Ama bir şey asla alınamamış: kendime olan inancım. Ne kadar yaralansam da o bana kaldı. O inanç olmasaydı, belki de bugün burada olmazdım. Belki çoktan pes etmiştim. Şunu anladım: Kendine inanç, sadece bir duygu değil; bir hayatta kalma biçimi. Bir sabah hiçbir şeyin yolunda gitmediğini düşündüğünde, bir gecenin ortasında herkes uyurken gözyaşlarınla boğuştuğunda, elini uzatıp tutacak kimse olmadığında… İşte tam da o an, kendi inancın sana sarılır. Benim en değerli hazinem bu oldu. Başkalarının göremediği,

Duygu ve Düşünce

Geri İleri