Hamza
@creatium
bildiklerimiz bir damla, bilmediklerimizse okyanus
Hepimiz Gogol'un Paltosundan Çıktıkİnsan
Böylesine acıklı bir hikayeyi mizahi bir üslupla son derece mükemmel aktaran Gogol'a, onunla tanıştığım bu ilk eserinde teşekkür etmek istiyorum.
Evet hepimiz Gogol'un paltosundan çıktık. Çünkü hepimiz aynıyız ve hepimiz aynı ihtirasları taşıyoruz.
Olayı iki açıdan bireysel ve toplumsal olarak ele alabiliriz kanısındayım.
Bireysel olarak aslında insanın bilincinin içgüdüsüyle olan birlikteliğine değinmiş Gogol. İnsan dediğimiz canlının temel dürtüleri olan beslenme, sosyalleşme ve üreme arasındaki öncelikleme mükemmel bir kurguyla okura aktarılıyor. Parasızlık ve yoksulluk kişiye sadece temel şeyleri düşündürürken bunun gibi ihtiyaçlar giderilmeye başlandığı zaman sosyalleşme ve üreme gibi yaşamsal istekler baş göstermeye başlıyor. Nitekim kılık kıyafetine dikkat etmeyen, çevresini önemsemeyen kahramanımız paltosunun vermiş olduğu bilinç -veya statü hissi- ile daha önce ilgilenmediği çevresiyle etkileşim kuruyor veya karşı cinse ilgi duymaya başlıyor.
Toplumsal açıdan ise statü farkları gibi toplum zihninde yerleşmiş temel olgular işleniyor. Her yoksulun fırsat verildiğinde bir zübbeye dönüşebileceği ve algının aslında değersiz kişilerin bile saygı mertebesini artırabileceği gösteriliyor.
Her iki yönüyle de hikaye zaman üstüdür. Çünkü insan varsa birey vardır, insanlar varsa toplum. Bu yüzden yıllar geçse de eskimeyecek bir eser olduğunu düşünüyorum. Her daim kendimizin farkında olup elimize fırsatlar geçtiğinde de bunu sömürmeyen vatandaşlar olmak dileğiyle.
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Zweig'ın benliğinin teması"İNTİHAR"İnsan
İntihar, kavramı yazarın eserlerinin çekirdeğini oluşturuyor. Olaylar bunda şekilleniyor ve büyüyor. Benliğin yalnızlığı ve bedenin ölmesine gerek kalmadan ruhun yaşamdan kopması Doktor'un kişiliğinde okura çok başarılı yansıtılıyor. Çoğunlukla gözlerimin sonraki satırlara kaydığını hissettiğim sürükleyici bir eserdi.
Dikkatimi çeken başka bir nokta ise aslında hepimizin bazen amaçları uğruna etrafımızdaki kişilerin hislerini düşünmeden birer "Amok koşucusu" olduğumuz. Ancak hedefe ulaşılınca anlaşılıyor bazı şeylerin nasıl hoyratça harcandığı. Nitekim Amok koşucusu'da vereceği zararı verdikten sonra bazı şeylerin farkına varıyordu.
Daha söylemek istediklerim olmasına rağmen bu kadar yazıyorum ve herkesin okumasını diliyorum.
Stefan zweig'ın müthiş psikolojik çözümlemelerle bezediği müthiş bir eser. Roman 20. yüzyılın kasvetli savaş döneminde ve Zweig'ın ölümünden hemen öncesinde yazılmıştır. Şimdiye kadar nazizmin bıraktığı çeşitli hasarları, maddi veya manevi, çeşitli kaynaklarla öğrenmiş olmama rağmen hiçbirinden bu kadar etkilendiğimi hatırlamıyorum. Psikolojik ölümün ne demek olduğunu bu eserle anladım. Toplama kamplarında yapılan fiziksel şiddetin başka türlüsünu Zweig'ın deyimiyle hiçliğe atılmakla nasıl insanları kalıcı bir hapse mahkum ettiklerini bu eserle öğrendim. Çok beğendiğim bir eser oldu. Zweig'ı daha çok okumam gerektiğini hissettim. Umarım ilerde bu kitabı tekrar okuyup yeni şeyler keşfedebilirim..
Rus tarihinin ikinci büyük isyanı olan Pugaçov isyanı ekseninde yaşanan bir aşk öyküsünün anlatıldığı eser, soluksuz okunabilecek bir akıcılığa sahip. Puşkin, kazak isyancı Emelyan Pugaçov'un önderliğindeki olayları başarıyla okura aktarıyor. Olaylara genel olarak orduya katılan genç bir subayın gözünden tanıklık ediyor ve adeta yaşıyoruz. Kitap okuru içerisine çekip etkisi altına alsa da bazı duyguların üstünkörü sunulduğu kanısındayım. Ölüm gerçeğinin işlenişi, aşk kavramının merhamete çalan durumu açıkçası biraz rahatsız etti. Tüm bunların yanında roman dönemin taşra yaşamına dair sunduklarıyla da döneme güzel bir pencere açıyor. Kitaptan sonra biraz da araştırmayla olayları daha iyi sindirdim.
Olgunluk hep yaşa mı bağlıdır? Hep yaş alınca mı olgunlaşır insan? Hayır. Bazen bir olay bazen bir mücadele yeterlidir.
Karakterin Dostoyevsky'nin tabiriyle yeraltındaki çatışmalarıyla başbaşa olduğumuz bu eserde 15 yaşında yıllardır bacağındaki hastalıkla mücadele eden bir gencin hayatından bir kesit okura sunuluyor. Yaşandığı dönemin izlerini de (savaşın etkileri,1915) taşıyan romanın tasvirlerinin başarısı okuyucuyu romandan hiç koparmıyor. Tasvir dediysem yalnız gerçek dünya ile ilgili olan hastane, şehrin yapılaşması gibi örneklerden bahsetmiyorum. Yazar düşüncelerini öyle etkili sunuyor ki yaşadıklarını okura da hissettiriyor. Gerek Nüzhet'e olan aşkının hissettirdikleri gerek hastalığının verdiği acıyı olabilecek en iyi şekilde anlatmasını oldukça başarılı buldum. Çok uzun bir roman olmaması ve kısa sürede bitirilebilecek akıcılığıyıla okunması gereken bir eser olduğunu düşünüyorum.
