Eda
@cunkumonaroza
Hiçkimse olması gereken yerde değil.
Şu anda okuduğu kitap
Puan vermedi·304 syf.··
Beğendi
·2026 4. kitabı
·15 günde okudu
·Okunma: 06 Nisan 2026 00:00
Ölüm döşeğinde insanın hayatı bir film şeridi gibi gözünün önünden geçer mi sahiden? Geçerse neler düşünür, neler ona keşke dedirtir, neler mutlu olduğu anlardır, bize emanet edilen hayatın ne kadarını layıkıyla yaşayabilmişizdir?
Kendisiyle ilk kez tanıştığım ama külliyatına merak sardığım Suat Derviş’in bu romanı tam olarak tüm soruları cevaplıyor bizlere.
Şadan, ağır ve ölüm döşeğinde bir hasta. Hastane odasında geçmişine doğru yaptığı yolculukta bizi de yanında götürüyor. Ailesinin dizinin dibinde geçirdiği huzur dolu günleri, ilk aşkını, dostluklarını, felekten çalınan gecelerin tam aksi yöne evrilen evliliğinin vehametini okuyoruz. Her şeyi duyuyor ama hiçbir şeye cevap veremiyor. Kafasının içinde geçmişi ile hesaplaşıyor daima. Hüzünleri, öfkesi, pişmanlıkları... Çok içselleştirip arkadaşım gibi gördüm Şadan'ı. Yaşadıklarının hiçbirini hak etmedi. Erkeklerden birkez daha nefret.
Şadan'ın verdiği iyilikler hayat tarafından kötülüklerle dönmüş ona. Ne yazık ki mutluluk ona en çok layık olanın kapısını en son çalar. Şadan'ın kapısı hiç çalınmamış. Ölüm onun imtihanı olmuş daima. Sıra kendine gelince iğneyi batırmaktan hiç gocunmamış. Yazarın kaybetme duygusu, yas ve ölüm üzerine tespit ve sorgulamaları bize neden mutluluğu bu kadar hak ettiğini gösteriyor esasen.
İyi ki bu eserle tanışmışım Suat Derviş ile. Tanıştıran canım Zeynos'uma çok teşekkür ederim.
Bu arada Suat Derviş, Nazım Hikmet'e şu dizeleri yazdıran bir kadın:
"Ağlasa da gizliyor gözlerinin yaşını;
Bir kere eğemedim bu kadının başını.”
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Puan vermedi·207 syf.··
Beğendi
·2026 2. kitabı
·16 günde okudu
·Okunma: 14 Şubat 2026 18:52
Rintaro, büyükbabasını kaybeden liseli bir öğrenci. Büyükbabasının kitapçısında vakit geçirmeye başlıyor. Gizemli konuşan kedimiz ise onun yas ve yalnızlık sürecinde kitapların değerinden bilgece bahseden bir yol arkadaşı. Akıcı, dili yormayan, keyifle okunabilecek bir kitap. On yaş üzeri için uygun olduğunu gördüm. Kitap okumayı enjekte etmeye çalıştığımız küçüklerimize ve gençlerimize öncelik tanımamız ve tavsiye etmemiz gerektiğini düşünüyorum. Yumuşacık bir kitap. Yazarı da takdir etmek gerekir bu noktada. Okuma alışkanlığının sorgulandığı ve duygusal bağ kuranların/kurmayı isteyenlerin demine göre bir kitap.
Dönem ve Anadolu içerikli kitapları her zaman çok sevmişimdir. Ferit Edgü'nün bizzat kendi yaşadıklarından yola çıkarak yazmış olması ise beni daha çok çekti kendine. Şiirsel bir yazımla kaleme alınmış bir roman. Denizlerden gelen bir öğretmenin Hakkari'nin bir köyünde, dağ başında, üstelik dilini ve coğrafyasını hiç bilmediği bir köyde bocalamasını okumak merak ettirdi. Çok fazla anı okuyacağımı düşünürken kendini arama hikayesine dönüşmesiyle ilgim devam etti. Yokluk, hastalık, yalnızlık, çaresizlik temaları etrafında döndü. Beni rahatsız eden birkaç sayfa oldu ki bunlar bir kız çocuğuna hissettiği cinsel dürtülerdi. Kitabın bütün büyüsünü o satırlar bozdu. Hiç yakıştıramadığım yerlerdi.
1960 ve 1980 aralığındaki dönem ruhu...
Çocukların, ailelerin ve komşuların ilişkisi benim bu kitapta beklediğim ilk şeydi ki zaten Emel ve Suna'nın dostluğu üzerine kurulu hikaye. Ankara'nın karşılığı benim için 'kasvet' iken hikayede yer alan mekanları görmek istedim ve karakterlerden izler bulmak istedim. Neredeyse ilk yetmiş sayfasında beni asla sarmadı ancak Ömer karakteriyle beraber hikayeye bir tempo geldi bence. Şükran Yiğit'i ilk kez tanıdım. Dili çok sade ve akıcıydı. Kısa sürede okunabilecek, dönem seven, güzel noktalara değinen ve Ankaraseverler için de keyifli bir kitap olacağını düşünüyorum. 
Ankara, Mon Amour!
Ankara, Mon Amour!
Tesadüfen gördüğüm ve merak edip okuduğum bir kitaptı. Yer yer çok nokta atışı olmuş dediğim satırlar oldu fakat bazılarında fazlasıyla taşlama hissettim. Tavsiye edip etmeme konusundan kararsızım. Şans vermek isteyenler bir baksın derim ancak. Çerezlik bir kitaptı sadece ben zamansızlıktan ötürü bu kadar uzun sürede bitirmiş oldum.
