Pavese heç vaxt bu sətirlərin çap olunacağını düşünməyib. O, sadəcə özüylə danışır, öz ağrısını, öz çaşqınlığını kağıza tökür. Və ən pisi odur ki, mən bu sətirləri oxuyarkən artıq onun sonunu bilirəm – 1950-ci ildə, bu gündəliyi bitirəndən az sonra o, özünə qəsd edəcək. Yəni mən əlimdə tutduğum bu kitabda, sanki bir insanın ölüm hökmünü öz əliylə yazdığı gizli bir etirafnaməni oxuyuram. Bu, insanı çox qəribə bir hala salır.
Mənə elə gəlir ki, Pavese üçün “yaşama uğraşı” ifadəsi məhz bir “zanaət”dir, “məşğuliyyət”dir. O, yaşamağı sanki bir peşə kimi görür: səhər durub işə getmək kimi, nəfəs almağı, sevməyi, yazmağı bir əmək kimi qəbul edir. Amma burada faciəvi bir ziddiyyət var – o, bu peşəni sevmir, buna qabiliyyəti olmadığını düşünür, amma yenə də hər gün durub o işi görməyə çalışır. Düşünürəm ki, məhz bu ziddiyyət onu yazmağa məcbur edir. Əgər həqiqətən yaşamağı bacarsaydı, bu gündəliklər heç vaxt olmazdı.
Kitab boyu onu iki şeyin arasında parçalandığını görürəm: bir tərəfdə intihar düşüncəsi, o biri tərəfdə isə duyğulara, təbiətə, yazmağa olan bağlılığı. O, dağlara, tənhalığa, kənd həyatına vurğundur, amma şəhərdə, insanların arasında boğulur. Sevgi məsələsinə gəldikdə isə, məncə Pavese öz xoşbəxtliyinin ən böyük düşmənidir. O, qadınları elə bir ideala çevirir ki, heç bir canlı insan bu ideala çata bilməz. O, sevgini bir “məsələ” kimi həll etməyə çalışır, amma sevgi həll olunacaq bir tənlik deyil. Və bu uyğunsuzluq onu hər dəfə daha da kədərləndirir.
Ən çox onun özünə qarşı olan amansız dürüstlüyünə heyran qalıram. Pavese heç vaxt özünü yaxşı göstərməyə çalışmır. O, qorxaqlığını, eqoizmini, acizliyini çılpaq şəkildə ortaya qoyur. Elə bil deyir: “Baxın, mən bu qədər zəifəm, bu qədər səhv edirəm, amma bəlkə də bu zəifliklərimi yazmaq mənim yeganə qurtuluşumdur”.
Cesare Pavese'nin "Yalnız Kadınlar Arasında" romanı, kalabalıklar içinde giderek derinleşen yalnızlığın, modern insanın ruhunda açtığı görünmez yaraların etkileyici bir anlatısıdır. Savaş sonrası İtalya'nın burjuva çevrelerinde geçen roman, canlı ve hareketli görünen hayatların ardındaki boşluğu, kırılganlığı ve aidiyet arayışını gözler önüne seriyor. Pavese, olaylardan çok karakterlerinin iç dünyalarına yönelerek dostlukların, aşkların ve sosyal ilişkilerin ardındaki sessiz çöküşü büyük bir ustalıkla işlemiş. Eser, insanın en büyük yalnızlığının en kalabalık ortamlarda yaşandığını gösterirken, okuru da kendi iç sesinin karanlık koridorlarında dolaşmaya davet ediyor.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Kitap olsun film olsun, bir insanın yaşadığı yerden uzaklaşıp sonra tekrar döndüğünde geçmişin yâd edilerek, kahramanın geçmiş ve mevcut durumu ile bağ kurularak yaşam öyküsünün  anlatıldığı eserler hep ilgimi çekmiştir.
Ay ve Şenlik Ateşleri de tam olarak bunu sağlıyor. Ancak kısa bir eser olmasına rağmen çok fazla isim ve detay olduğunu düşünüyorum, bu da biraz okuyucuyu yoruyor.
Yazarım üslubu dil kullanımı genel olarak başarılı. Sonu itibarıyla de çarpıcı bir eser.
Bir seyahatte kolaylıkla bitirilecek hoş bir eser..
Yaşamın Ucuna Yolculuk, ilk olarak 1982’de Almanya’da “Bir İntiharın İzinde” (Auf den Spuren eines Selbstmords) adıyla yayımlanmış.
Tezer Özlü’nün, kendisini derinden etkilemiş olan üç yazarın; Italo Svevo, Franz Kafka ve Cesare Pavese’nin yaşamının ve ölümünün izini sürerek Almanya, İtalya ve Avusturya’ya yaptığı yolculuklar üzerine kurduğu kısa bir roman. Kısa ama okumanın kolay olduğunu söyleyemem. Yazarın, yaşam, ölüm ve intihar üzerine sorgulamaları yer alıyor. Tezer Özlü’nün genç yaşta hayatını kaybetmiş olması da bence kitaba ayrı bir hüzün katıyor. Boşuna değil ki, Tezer Özlü Türk edebiyatının gamlı prensesi olarak anılıyor.
Ahmet celale başlarda sinirlenmistim sürekli herkesi asagilamasindan dolayı ama sonlara doğru bir sempatim gelişti gerçekten beni etkileyen bir kitap oldu herkese okumasını tavsiye ederim su gibi aktı gitti kitap
Zülfü Livaneli’nin Mutluluk romanını bitirdiğimde, içimde hem derin bir keder hem de tarifi zor bir umut filizleniyor. Kitap, aslında tek bir Türkiye hikayesi anlatmıyor; bize taban tabana zıt dünyaların, kültürlerin ve hayatların aynı coğrafyada nasıl çarpıştığını gösteriyor.
Bir tarafta törenin, feodal bağların ve görünmez duvarların arkasına sıkışmış, ölüme mahkum edilmiş Meryem ve onu öldürmekle görevlendirilen Cemal; diğer tarafta ise modern hayatın tüm konforuna sahip olmasına rağmen ruhsal bir boşlukta boğulan Profesör İrfan...
Kitabın adı Mutluluk ama sayfaları çevirirken insan ister istemez durup düşünüyor: Gerçekten nedir mutluluk? Meryem’in uğradığı o ağır haksızlık ve köyün üzerindeki o kapkara zihniyet içimi ne kadar acıttıysa, Cemal’in o dayatılan erkeklik ve namus rolleri altında ezilişi de bir o kadar canımı yaktı. İrfan karakteri ise madalyonun diğer yüzü; her şeye sahip olup hiçbir yere ait olamamanın o tanıdık, modern huzursuzluğunu o kadar iyi özetliyor ki...
Kitapta, yazarın karakterleri siyah ya da beyaz olarak keskin çizgilerle ayırmaması en sevdiğim şey oldu. Cemal’e kızarken bir anda onun da sistemin bir kurbanı olduğunu fark edip üzülüyorsunuz. Meryem’in o sessiz, ürkek ama bir o kadar da dirençli yapısı ise hikayenin asıl gücü.
Livaneli’nin dili o kadar akıcı ve samimi ki, töre cinayetleri ve sınıf çatışmaları gibi çok ağır meseleleri anlatırken bile okuyucuyu boğmuyor. Romanı bitirip kapağını kapattığınızda, mutluluğun hazır sunulan bir yaşam formu değil, insanın kendi zincirlerini kırma cesareti olduğunu çok derinden hissediyorsunuz. Kesinlikle sadece bir hikaye okumuyor, bu toprakların ruhunu derinden hissediyorsunuz.
