"Aşamam sandığım her şey, beni daha da güçlendirdi. İş raydan çıktı sandığım her yolun sonunda kendimi buldum. Her şeyi unuttum da diyemem, bazı şeyler buramda durdu ama insan belli bir zaman sonra daha sakin ve içinden yaşıyor ne yaşıyorsa.. Bu eşiği geçebilen iyi bilir."
Dostoyevski "İnsancıklar" adlı kitabında: "Çok tuhaftı, ağlayamadım. Ama ruhum paramparça olmuştu." diyor. İnsanın içine atmasının, güçlü görünmeye çalışmasının en yorucu hali bu olsa gerek...
Tesadüf seni önüme çıkarmasaydı, gene aynı şekilde, fakat her şeyden habersiz, yaşayıp gidecektim. Sen bana, dünyada başka türlü bir hayatın da mevcut olduğunu, benim bir de ruhum bulunduğunu öğrettin.