"Eski anıların en iyi panzehri yenilerini oluşturmaktı."
"Kibir ve bilgisizliğin olduğu yerde en kötü insanları görebilirdiniz."
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
"Yazmak, olmasını istediğiniz bir şeyi yeniden yaratmaktı."
"...ama sanırım bazı hikayelerin tek istediği kaleminden dökülmek oluyordu."
Bir akşam Drusilla kapımı çalıp "Claudius Amca!" dedi. "İmparator seninle hemen görüşmek istiyor. Çabuk gel. Sakın oyalanma."
"Benimle neden görüşmek istiyormuş ki?"
"Bilmiyorum. Ama Tanrı aşkına onun huyuna suyuna git. Elinde kılıç var. İstediği şekilde konuşmazsan seni öldürür. Bu sabah kılıcı boğazıma dayadı. Onu sevmediğimi söyledi. Sevdiğime dair defalarca yemin etmek zorunda kaldım. 'İstersen öldür beni canım,' dedim. Ah Claudius Amca, ben neden doğdum ki? O deli. Hep öyleydi. Ama artık delirmenin de ötesine geçti. İçine şeytan kaçmış."
Caligula'nın yatak odasına gittim; yerlere kalın halılar serilmişti ve ağır perdeler çekiliydi. İçerisi komodindeki gaz lambasının cılız ışığıyla aydınlanıyordu. Odanın havası pis kokuyordu. Caligula beni huysuz bir sesle karşıladı. "Yine geciktin? Acele etmeni söylemiştim sana." Hasta görünmüyordu, sağlıksız görünüyordu o kadar. Yatağının iki yanında baltalı, güçlü kuvvetli, sağır ve dilsiz birer koruma duruyordu.
Onu selamlayıp "Ah, olabildiğince çabuk geldim!" dedim. "Topal olmasam anında gelirdim. Sizi sağ görmek ve sesinizi tekrar duymak ne güzel Caesar! Kendinizi daha iyi hissettiğinizi ummaya cesaret edebilir miyim?"
"Hasta değildim aslında. Dinleniyordum o kadar. Bir de dönüşüm geçiriyordum. Tarihin en büyük dinsel olayı bu. Şehir' de çıt çıkmamasına şaşmamalı."
Kendisine sempati duymamı beklediğini hissettim. "Dönüşüm zor oldu mu İmparator? Olmamıştır herhalde."
"Zordu, kendimi doğurmak gibiydi. Doğumum çok zor geçmişti. Neyse ki onu unuttum. Veya unuttum sayılır. Erken gelişmiş bir çocuktum ve bu dünyaya gelmemden sonra beni yıkayan ebelerin hayran yüzlerini de, verdiğim mücadeleden sonra canlanmam için dudaklarımın arasından akıttıkları şarabın tadını da hatırlıyorum."
"Bu müthiş bir anı İmparator. Peki yaşadığınız bu
İnsan her şeye alışan bir varlıktır.Alıntı
Yan odada çıt dense uyanan hafif uykulu biri kulağının birkaç santim ötesinde gürültülü bir şekilde horlayan birine yapışmış olarak uyuyabiliyordu.
Biri bize Dostoyevski'nin insanı hemen her şeye alışabilen bir varlık olarak tanımlamasının anlamını sorsaydı derdik ki:
"Evet, insan neredeyse her şeye alışır ama bunun nasıl olduğunu bize sormayın." Ne psikolojik incelemelerimiz ne de biz tutsaklar henüz o kadar ileri gitmemiştik. Psikolojik tepkilerimizin hala ilk evresindeydik.
