"Maskelerin ardındaki insan."
Felsefe ile psikoterapinin tıp tarihi zemininde bu kadar kusursuz evlendirildiği bir başka eser var mıdır, emin değilim. Irvin Yalom, "Nietzsche Ağladığında" ile sadece kurgusal bir roman yazmamış; adeta okurun ruhuna, kendi hayatını sorgulatacak aynalar yerleştirmiş.
Kitap, Lou Salomé’nin ricasıyla ümitsizliğe çare arayan Dr. Josef Breuer ile yalnızlığı bir zırh gibi kuşanan filozof Friedrich Nietzsche’nin yollarının kesişmesini konu alıyor. Ancak hikaye ilerledikçe kimin doktor, kimin hasta olduğu birbirine karışıyor. Karşılıklı bir "akıl düellosu" olarak başlayan diyaloglar, bir süre sonra iki insanın en çıplak, en savunmasız halleriyle yüzleştiği bir ruh ortaklığına dönüşüyor.
Benim için kitabın kalbini oluşturan birkaç temel sarsıntı şunlar oldu:
Saplantılar ve Yaşanmamış Hayatlar: Dr. Breuer’in Bertha saplantısı ile Nietzsche’nin Lou Salomé tutkusu... Yalom bize çok net bir şey gösteriyor: Bir başkasına duyulan aşırı saplantı, aslında insanın kendi içindeki boşluktan, yaşayamadığı gençliğinden ve ölüm korkusundan kaçma çabasıdır.
Amor Fati (Kaderini Sevmek): Kitap boyunca kulaklarımızda çınlayan o soru: "Böyle bir hayatı, her detayıyla sonsuza kadar aynen tekrar yaşamayı ister miydiniz?" Kendi seçimlerinin sorumluluğunu alamayan, hayatını toplumun veya evliliğin sınırlarına hapsolmuş hisseden Breuer üzerinden, aslında hepimizin özgürlük korkusu yüzümüze vuruluyor.
Yalnızlığın İki Yüzü: Nietzsche’nin o gururlu, kimseye muhtaç olmak istemeyen duvarlarının arkasında aslında ne kadar büyük bir "anlaşılma" açlığı olduğunu görmek can yakıcıydı. Onun ağlaması, zayıflık değil; insanın kendi sınırlarını ve incinebilirliğini kabul ettiği o muazzam özgürleşme anıydı.
Üslup üzerine:
Dönemin Viyana atmosferi, genç Sigmund Freud'un ayak sesleri ve satır aralarına
Nietzsche Ağladığında
- Kitabın en güçlü yanı, kuru ve anlaşılması güç bir anlatımla değil; akıcı, sürükleyici ve duygusal bir hikâyenin içine ustalıkla yerleştirmiş olması. Sayfalar ilerledikçe karakterlerin değişimine tanık olmak, aslında insanın değişebilmesi için önce kendisiyle yüzleşmesi gerektiğini bir kez daha hatırlatıyor. Neredeyse her sayfasının altını çizdim. Felsefe, psikoloji ve insan ruhunu böylesine akıcı anlatabilen nadir eserlerden.
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Sürekliyiciydi. Yazarın kitaplarını severek okuyorum. D koğuşu olacak olanları tahmin etmek zor değildi elbette sıkıntılı bir nöbet gecesi olacağını defalarca hissettim.
Qılıncların kölgəsindən doğan dostluq.
Ay ərzində oxuduğum hər kitabı paylaşmıram. Yalnız məndə iz buraxan, bitirdikdən sonra belə düşünməyə vadar edən əsərlər haqqında yazıram. Bu da oxuduqlarımı özüm üçün yadda saxlamağın bir yoludur.
Aleksandr Dümanın "Üç Muşketyor" əsəri də həmin kitablardan biri oldu. Roman gənc Dartanyanın Parisə gəlişi ilə başlayır və onu kral muşketyorları ilə tanış edən hadisələr zənciri ətrafında inkişaf edir. Burada əsas xətt təkcə macəra deyil. Dostluq, sədaqət, şərəf və xəyanət kimi anlayışlar daim qarşı-qarşıya qoyulur. Dartanyan, Atos, Aramis və Portosun bir-birinə bağlılığı isə əsərin ən güclü tərəflərindən biridir. Onların birlikdə keçdiyi yollar, qarşılaşdıqları təhlükələr və saray intriqaları kitabı hər səhifədə canlı saxlayır.
Dümanın üslubu axıcıdır. Hadisələr sürətlə inkişaf etsə də, personajların hər biri öz xarakteri ilə yadda qalır. Oxuyarkən təkcə hadisələri deyil, həmin dövrün ruhunu da hiss etmək mümkündür.
Ümumilikdə "Üç Muşketyor" mənim üçün həm möhtəşəm bir macəra, həm də dostluğun və sədaqətin zaman keçsə də dəyərini itirmədiyini göstərən ən sevdiyim klassik əsərlərdən biri oldu.
Hər kəsin “çox məşğulam” dediyi bir ailə.
Ana, ata və uşaqlar eyni evdədir, amma bir-birindən uzaq.
Bir gün ailənin övladı öz kölgəsində qəribə bir dəyişiklik görür.
Bunu ailəsinə demək istəyir, amma hamı yenə məşğuldur.
Günlər keçdikcə kölgələr dəyişir, səssizlik dərinləşir.
Əgər siz də “çox məşğulam” deyə-deyə ailənizə vaxt ayıra bilməyənlərdənsinizsə,
bu kitab sakitcə dayanıb bir sual verir.
Cavabı isə oxuyarkən özünüz tapırsınız.
“Çox məşğulam” deməyin ailədən nələri apardığını göstərən bir kitab…
İnsanın özünü görməsi və aid olmadığı yerdə olduğunu anlaması
Təsəvvür edin bir kitab oxuyursuz və həmin kitabda olan baş rolun keçirdiyi hissləri eyniylə yaşamısız və yaşamağa da davam edirsiz bunu bir kənara qoyaq.Lakin onun həyatında da qarşısına çıxan insanların ona qarşı olan münasibətləri və düşüncələri də eyni mi olar? Həyatımın müəyyən periodunda yaşamış olduğum hadisələr,keçirmiş olduğum hisslər,bölüşə bilmədiyim düşüncələr sanki Droqonun başına gələn hadisələr,fikir və düşüncələr adı ilə səhifələrə tökülmüşdü.Amma bir şeyi də düşünmədən keçə bilmirəm ki,görəsən bunlar sona qədər davam etsə son Droqonunki ilə eyni mi olardı?