10 Numara 5 Yıldız #1
10 numara 5 yıldız kitaplardann #1 Tozlu Pembe 2
Gercekten harikaydı 1. Kitapla kıyaslandığında 1 daha ustun aslında ama bu kitapmtam bir yaz kitabı :)) Bir sey daha ekleyecegim cok ciddiyim kitapta basrol ciftten daha cok begendigim bir cift vardı: Melike ve Yavuzzz, gercekten bu kadar sert gorunen bir komiserin icinden nasıl utangac ve minnos bir karakter cıkıyor hala şaşkınım. Ya da sadece Melikeye ozeldir :))) Yavuz Komiser favorilerime buyuk bir hızla giris yaptıı, ayrıca o sivas muhabbetlerini bir sivaslí olarak cok sevdim (Dedi daha once hic Sivasa gitmemis Sivaslı ) Ayperi ve Omer cifti tam yemelik, Canım Alazımdan hemen sonra okuyunca agzım acık kaldı (Her incelemeye Alaz koymadan yapamıyorum ;D Seviyorum ama ne yapabilirim :(( ) Neyse bu kadardı hazır da yaza girmisken seriye baslayın derim
Bəlkə də, insanın sahib olduğu ən böyük xəzinə azadlıqdır. Axı dünya sadəcə içində yaşadığımız dörd divardan, bizi əhatə edən süni sərhədlərdən və bizi tabe edənlərin iradəsindən ibarət deyil, o, bunlardan qat-qat daha böyükdür.
İnsanın əllərinə qandal, ayaqlarına zəncir vura bilərlər, lakin onun düşüncələri həmişə müstəqil qalmalıdır. Fərd istədiyini düşünə bilməli, sosial qadağaların və adətlərin çox vaxt real təhlükə kəsb etmədiyini anlamalıdır. Bu daxili müstəqillik dərk edildikdə cəmiyyət anlayır ki, başqalarına zərər verməyən heç bir azadlıq məhdudlaşdırıla bilməz.
Lakin bu azadlığı dadmaq üçün cəmiyyətin doqmatik qaydalarına qarşı çıxmaq lazımdır, çünki sürünü kor-koranə izləməklə azad yaşamaq qeyri-mümkündür. Axı həyat təkcə sahildəki yemi oğurlamaq, sadəcə qarın doyurub ömür sürməkdən ibarət deyil. Əgər "qanadlarımız" və qarşımızda ucsuz-bucaqsız bir genişlik varsa, uçmaqdır həyatın əsl mənası... İstədiyin o ali azadlığa qovuşmaq və hələ də sahildə qalan sürü insanlarını da bu ucalığa təşviq etməkdir...
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
"İnanclar... insan inandığı qədər var ola bilir ancaq."
Bu cümlə mənim içimdə bir şeyləri silkələdi. Bəlkə də bu dünyada yaşamağın yeganə yolu bir şeyə inanmaqdır. Və o inanc insanı var edir.
Əsərdə məni ən çox sarsıdan hissə Rəvanın Cahanı sevdiği insanı axtararkən dünyasını dəyişməsi oldu. Cahan isə mənə görə güclü qaldı. Çünki o, sonda sevdiyinə qovuşdu. Bəzən güc, həyatda qalmaq deyil - inanmağa davam etməkdir.
Məsudə Cabbarın "Cahan" əsəri mənim üçün hisslərin, ağrıların və qadın gücünün səssiz fəryadı oldu. Kitabı oxuyarkən özümü bir kənardan izləyici kimi hiss etdim. Elə bil bir otağın pəncərəsindən baxır, Cahanın həyatını səssizcə izləyirdim. Toxuna bilmədən, müdaxilə etmədən, sadəcə şahid olaraq...
Sırasını BekleyenlerDüşünce
Bu əsəri oxuyandan sonra mənə ən maraqlı gələn obraz Marcantonio Ravì oldu. O, qızı Stellinanı yaşlı və varlı Don Diego Alcozèrlə sevgi üçün deyil, gələcəkdə sərvət əldə etmək məqsədilə evləndirmək istəyirdi. Planına görə Don Diego öldükdən sonra Stellina Pepè Alletto ilə evlənəcəkdi. Ancaq hadisələr Marcantonio Ravìnin düşündüyü kimi getmədi və bir-birinin ardınca gözlənilməz hadisələr baş verdi.
Məncə, müəllif bu əsərlə göstərmək istəyir ki, insan həyatı planlarla idarə olunmur və hər şeyi əvvəlcədən hesablayaraq xoşbəxt olmaq mümkün deyil. Əsərdə həm yumor, həm də düşündürücü məqamlar var. Obrazların hər biri fərqli xarakterə malikdir və hadisələrin gedişinə öz təsirini göstərir. Ümumilikdə kitab mənə maraqlı gəldi, çünki sadə görünən hadisələrin arxasında insan tamahı, taleyi və həyatın gözlənilməzliyi haqqında dərin fikirlər verilir. 
Sırasını Bekleyenler
Sırasını BekleyenlerTarlakuşuydu Juliet1000Kitap
Puan vermedi
Öncelikle kitabı henüz bitirmiş değilim. Ama bana yeni aydınlanmalar yaşatan bu kitabın öyle bir noktasına geldim ki "işte bir işaret!" dedim. :D Halbuki kitap işaretleri, mistisizmi reddedip bilimsel bir bakışaçısından aşkın tanımını kabule ikna ediyordu. Kitap bu noktaya kadar aşkı daha önce üzerine kafa yormadığım ve muhtemelen çoğu insanın da üzerine uzun uzun düşünmeyeceği bir açıdan ele alıyor ilk sayfalarda.
Kitaba göre hepimizin çocukluktan gelen romantik imgeleri var. Ve bunları aileden ya da yakından gördüğümüz ilişkilerden öğrendik. Onlar gibi olmak yada tam tersi. Yıllar içinde kendi imgelerimizi ve beklentilerimizi oluşturduk. Sonra bu imgelere uygun olduğunu düşüdüğümüz biriyle karşılaştık. Alın size aşk :D Belki bir görünüştü imgelemimiz, belki de bir gülüş, bir ses, bir koku, duruş, düşünce tarzı... Öyle yaşatmışız ki içimizde; "Seni yıllardır tanıyor gibiyim." Bu cümle bize mistik bir düşünce kapısı açıyor. Halbuki bizim aşk süzgecimiz, hayalimiz buydu zaten. Görmeden yaşattık. Sonra bulduk... Oldu ya bu kişiyle romantik bir ilişki ve evlilik yoluna girdik. Bu aşamada mutlu olmak ve elbette mutsuz olmak riski yarı yarıya. Masallar da zaten risk almayıp bu noktada bitiyor. :))
Leyla ile Mecnun kavuşsaydı, gene öyle severler miydi birbirlerini, diye düşünmüşsünüzdür belki. Yıllar önce bir tiyatro izlemiştim. "Tarla Kuşuydu, Juliet" Lise yıllarımda ailecek gittiğimiz ilk tiyatro gösterimiydi bu. Kitabı okurken hep aklıma bu tiyatro geldi. Ve 3. bölüm de bu tiyatro alıntısıyla başlayınca hala romantik imgelemlerimin oluşmakta olduğu yıllara doğru bir seyahate çıktım. Ve neden bilmiyorum aşkın bu tarifi hoşuma gitti. Galiba sürekli mistik bir şeyler arıyordum aşk denince. Herkesten farklı, kimsenin hissetmediği, kutsal, çok kutsal bir şey. Evet hala çok
Bəzən özümüzü itirdiyimiz o anlarda yenidən özümüzə dönməyin, "biz" olmağın yolunu axtarırıq. Hakan Özkanın "Yeniden Biz Olmak" kitabı sanki içimizdəki o düyünləri səssizcə açır. Hər səhifəsi özümlə yenidən tanış olmağım üçün atılmış bir addım kimi idi. Əgər siz də ruhunuza toxunacaq, sizi sizə xatırladacaq bir bələdçi axtarırsınızsa bu kitabı mütləq kitabxananıza əlavə edin. İnsan ancaq öz yaralarını qəbul etdikdə sağalmağa başlayır '"biz" olmaq da buradan keçir.
