Dilara
@d2lara
Demek ki Schopenhauer’in ‘irade’si de tıpkı yaklaşık yarım
yüzyıl sonra psikanalizin literatürüne ve teorisine girecek olan
bilinçdışı dürtü gibi, bağlayıcı otoriter bir mercidir. Bu
iradenin hâkimiyet alanında, bilincin ve zekânın (aklın) etki
ve önemi, ikinci düzeye düşer.
Sayfa 8
Bu anlayış çerçevesinde cinsel sevgi, aslında koşulları
dışımızda daha sonra da içgüdüyle belirlenmiş bir yönelimden
başka bir şey değildir; duruma göre, yoğunlaşmış
duygulardan, tutkulardan, kara sevdalardan ve intiharlara
sürükleyen aşamalardan geçebilir.
Sayfa 8
İrade, türü koruyabilmek ve bunu ideal tip
modeli üzerinden gerçekleştirebilmek için cinsel dürtüyü kullanır. Cinsel dürtü, içgüdü üzerinden bireyi, türün tipini
koruyacak seçimler yapmaya, karşı cinsi –(elbette farkında
olmadan, içgüdüsel yönelimlerle) iradenin amaç ve hedefleri
doğrultusunda onda önceden tespit etmiş olduğu özellikleri
arayarak– cinsel tatmin nesnesine dönüştürmeye yönlendirir.
Sayfa 8
Schopenhauer için beden, irade’nin yuvasıdır. İrade bir tür
karanlık, bilinçsiz ilk kudret gibi bir şeydir; bu irade’nin
biricik özelliği ‘istemek’tir, istediği de sadece kendisidir.
İrade’nin yeri bedende olsa da, öyle hakkında doğrudan bilgi
edinebileceğimiz bir şey değildir o. Kendisini belli eder
sadece; ağırlık olarak, dürtü, içgüdü olarak, yaşama, varolma
isteği ve gücü olarak; ama bilincimizde de izler bırakır.
Sayfa 8
insanın gerek kendi
bireysel tabiatını gerekse de bütün bireylerin paylaştıkları dünyayı tek, uyumlu bir bütün olarak kavrama ve öğrenme
yeteneğinin en ilk kaynağını, kendisinden önceki idealist
felsefelerde olduğu gibi, doğrudan insanın kafasının içinde,onu düşünme faaliyetinin ürünü olarak görmeyip bu kaynağı
insanın bedeninde bulur.
Sayfa 8