Kendimi hiçbir zaman ikinci derece bir rolde göremiyordum. Gercek hayatta en sonuncu kademeye isyansiz katlanabilmem bu yuzdendi. Ya kahraman ya da çamurdan; ikisinin ortasi yoktu . Beni mahveden de buydu zaten. Çünkü camurdayken, baska zaman da kahramanim, yalnizca kahramanları camurun içinde gizlenebilir diye kendimi teselli ediyordum. Düpedüz bir adam için çamurlanmak ayıp sayılır , halbuki bir kahraman istediği kadar içine dalsın nasıl olsa çamur bulaşmaz.