Ölümün sonsuzluğu üzerinde dura dura düşünce bunu yıpratmayı başarır, bizi bundan tiksindirir; bu negatif fazlalığın elinden hiçbir şey kurtulmaz; ölümün itibarını tehlikeye düşürüp azaltmadan önce, bize hayatın boşunalığını gösterir.
Tanımadığım birinin bir davranışı, bir işareti, bir bakışı keyfimi bozmaya ya da acımı dindirmeye yeter. Kendimi ancak yalnızlık içinde bulurum; yalnızlık dışında, çevremin oyuncağıyım.