Yazar:
Chuck Palahniuk
Çevirmen:
Funda Uncu
Tahmini Okuma Süresi:
6 sa. 48 dk.
Sayfa Sayısı:
240
Basım Tarihi:
Ocak 2017
İlk Yayın Tarihi:
2004
Yayınevi:
Ayrıntı Yayınları
Orijinal Adı:
Diary
ISBN:
9789755394701
Ülke:
Türkiye
Dil:
Türkçe
Format:
Karton kapak
Sıralamalar
Reklam
Yorumlar ve İncelemeler
8/10
Beğendi
·2019 73. kitabı
·3 günde okudu
·Okunma: 22 Haziran 2019 19:53
·Her bir kitapta akla hayale gelmeyecek bir konu ve olay örgüsü oluşturmak gerçek bir kabiliyettir. Özellikle yeraltı edebiyatında. Benim için bu türün bir numaralı ismi Chuck Palahniuk...
Size 'Günce'nin konusunu çok anlatmak istemiyorum çünkü başlarda anlamakta güçlük çekseniz de, sayfa sayfa konuyu keşfetmek bambaşka bir zevk. Kitap günlük şeklinde ve bunu yazan kişi günce olarak adlandırıyor. Şöyle kısaca anlatamam gerekirse yazar yine tüketim çılgınlığına dem vurmuş. Bu defa da konu tatil beldeleri ve insanların zevkleri uğruna harap ettiği doğa... Olayın büyük kısmı bir adada geçiyor ve bu ada halkı manyak. Hem de öyle böyle değil.
Günceyi yazan kişinin ağzından olduğu gibi anlatılıyor olaylar. Ve tek bir kişiye hitap ediyor. (Onun kim olduğunu da yazmayacağım.) Hatta baş karakter bazen kendinden ve hitap ettiği kişiden 3. şahış gibi bahsediyor. Bazen de şimdiki zaman ve geçmiş arasında mekik dokuyor, hatırlatmalar yapıyor. Ve ben böyle bir kalem okumaya bayılıyorum.
Palahniuk yine her zamanki tarzı ile beni hoşnut etti ama daha sarsıcı bir son beklerdim. Çünkü alıştırdı. Diğerlerine göre sonu biraz sönük kalmış ama bu genel anlamda sevdiğim gerçeğini etkilemiyor. Tavsiye eder miyim? Tabi ki...
HERKES KENDİ KİŞİSEL KOMASINDA!!
Çocukken Yunan Tanrı’larının gerçek olduğuna inanırdım, Allah’ın bizim, Yunan Tanrı’larının Yunanlıların olduğunu sanırdım çocukluğum boyunca, ta ki okulda hepsinin mitolojik hikaye, efsane olduğunu öğrene kadar, kabul ediyorum büyük hayal kırıklığına uğramıştım. Son ansiklopedi okuyan nesil olmanın avantajlarından biri de, şimdilerde bir tık uzağında ki bilgiye erişmeye üşenirken, o zaman öğrendiğin ne varsa kitabın kokusundan mı, dokusundan mı bilmiyorum bilginin zihinde pırıl pırıl kalıyor olması. Oidipus, Poseidon, Ares, Medusa, Zeus, Hades, Athena hepsi benim çocukluğumun kahramanları. Ve bana göre hepsi ölümsüz.
Dünyaya maalesef kazık çakamıyoruz arkadaşlar burada bir anlaşalım önce. Olsa olsa en fazla bir iki çam fidanı, bir iki limon selvi bırakırız ardımız sıra. Elli bilemedin yüz sene sonra adımızın esamesi bile okunmaz, mezar taşı dışında da anımsayan olmaz.
Peki ya bazıları ölümsüzlüğü buldu desem ne dersiniz? İnsanoğlu yıllar boyunca, fani olduğunu kanıksadığı bu hayatın sonunda kendinden yüzyıllar sonra bile, söz konusu edilmesini sağlayacak şeylerin peşinde koşuyor. Van Gogh, Beethoven, Frida, Shakespeare, Atatürk, Nietzsche, Dostoyevski, Tolstoy, Tarkovski, Sigmund Freud, Stephan Hawking, Einstein, Che hepsi ölümsüzlüğü bulmuş kişiler bana göre. Hepsinin bu dünyadan göçüp gitmeden yeryüzüne bıraktığı savunduğu bir fikri, bestelediği bir şarkısı, yazdığı bir kitabı, çizip boyadığı bir tablosu, uğruna savaştığı idealleri, insanları aydınlatmak gibi gayeleri vardı. Nitekim bundan 300-500 belki 1000 yıl sonra onları hala milyonlar tanıyor olacak. Çünkü hemen herkes bu dünyaya kendi imzasını bırakmak istiyor, kimi kendisine benzeyen bir çocuk doğurarak, kimi pastoral bir şiir yazarak ama Chuck abinin de dediği gibi
Puan vermedi·219 syf.·
2021 2. kitabı
Eğer Palahniuk'u tanıyorsanız, kendi araştırma ve notlarından yola çıkarak bu kitabı hazırlamış olduğunu kolaylıkla farkedebilirsiniz. Tasvirlerinde Jainizm ve Jung izleri taşıyan ve Palahniuk'un her kitabında yer verdiği "modern dünya eleştirilerini" bu kitapta da bolca görebilirsiniz.
Bu kadar olur...Hayata Dair
Yeraltı edebiyatı öyle kolaylıkla okunabilen lay lay lom bir tarz değildir. İnsanın gerilemeye, dehşete kapılmaya, kana, irine, pisliğe hazırlıklı olması gerekir. Bence Türk edebiyatındaki en iyi temsilcisi Hakan Gunday'dır. Yabancılar arasındaki en iyisi ise Chuck Palahniuk'tur. Daha önce Gösteri Peygamberi, Ölüm Pornosu kitaplarını okumuştum Günce belki onlar kadar başarılı değil ama yine de çok etkileyici ve iz bırakan bir kitap.
Açıkcası kitabı bana bir arkadaşım överek tavsiye etmişti.Ben de hiç geç kalmadan gittim aldım. Fakat benim için tamamen bir hayal kırıklığıydı. Yanlış zamanda mı okudum yoksa beklentim mi fazlaydı bilemiyorum ama bana çok karmaşık geldi ve okurken de hiç zevk alamadım. Sanırım Chuck kitaplarına yanlış bir kitapla başladım ve bir hayli hayal kırıklığı yaşadım bu yüzden.
Kurgu ya da kurgu dışı, her haliyle günceleri okumayı seviyorum. Günce en gerçek edebiyat türü gibi gelir bana çoğu zaman. Bir insanın çırılçıplak okuyucunun karşısında durmasıdır günce. Bazen okunmayacağını bile bile yazılır.
Bu kitapta da başarısız ya da ünlü olmayı başaramayan bir ressamın güncesini okuyoruz. Komadan çıkmaya niyeti olmayan eşinin başında bekleyen bu kadını bir yandan da ada olmaya niyetli bir bölgede oranın insanlarını tutucu zihniyeti ile yorulur.
Okunası bir yeraltı romanı, belki de değil.
Elimden gelse bu kitaba sonsuz yıldız verirdim. Hayatımda beni bu kadar derinden etkileyen ve bu kadar içime içime işleyen bir kitap daha okumadım. Kitabın içindeki kurgudan çok, size hissettirdikleri sizi kitaba bağlıyor ve yutkunarak okuyorsunuz adeta. Her şeyiyle mükemmel.. Misty, seni seviyorum.
Sevgili günlük nahalet olsun böyle hayata ...........
Puan vermedi·219 syf.··
Beğendi
·2018 70. kitabı
·3 günde okudu
·Okunma: 15 Kasım 2018 10:39
Yazarın bir çok kitabı gibi bu da başladığınız anda sizi içine çeken ve bir daha bırakmayan bi kitaptı .beni hala bırakmadı .bi hüzün kaldı içimde .okuyun ve kendiniz öğrenin bu hikayeyi .bilmeniz lazım .sanırım en çok bu yüzden seviyorum kitapları .kafamın duvarlarında bi yerde bıraktıkları yazılardan dolayı .
Böylesine kurgusal beyne sahip zeka küpü bir yazarın sadece tek kitabını okuduğum için kendime kızsam da en azından diyerek, bitirdiğim kitap için kendime teşekkür ediyorum.
En çok " Dövüş Kulübü" nün yazarı olarak anılsa da, diğer eserlerini yabana atmamalı.
"Her kim hünerin tek başına kafi geleceği inancıyla İlham Perileri'nin tapınağına esinlenmeden yaklaşırsa, acemilikten kurtulamayacak ve küstah şiirleri delilerin şarkılarının gölgesinde kalacaktır."
Seni sevdim Chuck!
Kitap incelemeleri yaptığımız Instagram hesabımız: cavdartarlasinda
Günce'yi okumayı çok uzun zamandır ihmal ediyordum. Kitap bir günlük biçiminde yazılmış ve atılan tarih de benim kitabı elime aldığım tarihe çok yakındı. Farklı bir okuma deneyimi olması için günceye atılan tarihte o sayfaları okumak istedim. Çok da keyifli oldu çünkü tarihler birbirine yakındı ve unutma, kopma gibi bir duruk söz konusu olmadı. Aslında 10 Eylül'de biten günlük girdilerini şimdi birden okumak durumunda kaldım. Deneyimimin sonunu getiremedim dolayısıyla. Yine de farklı bir his oldu, sizler de denemek istersiniz belki.
Günce hakkındaki düşüncelerime gelecek olursak, biraz hafif tempoda ilerlediğini söyleyebilirim (eh, 1-2 günde bir, birkaç sayfa okumuş oldum ama bundan bahsetmiyorum, olayların tonu hafif). Sanatla özellikle de resimle ilgilenen arkadaşlarıma tavsiye etmek okurken aklımdan geçti. Sanat tarihi ve ressamlık hakkında çok enteresan bilgilere yer vermiş Palahniuk. Olay örgüsünde hoşuma gitmeyen bazı noktalar olsa da beğendiğim ve tavsiye edeceğim bir kitap oldu. Chuck Palahniuk okumaya yeni başlıyorsanız daha yüksek tempolu kitaplarını denemelisiniz yine de. İyi okumalar.
Yazar Hakkında
Chuck PalahniukYazar · 34 kitap
Chuck Palahniuk 21 Şubat 1962'de Washington'da doğdu. Asıl adı Charles Michael Palahniuk'tur. Palahniuk Washington eyaletinin doğusundaki bir çiftlikte büyüdü. Bir süre Eyalet Üniversitesi'ne devam ettikten sonra Oregon Üniversitesi'ne geçti ve öğrenimini orada tamamladı. Otuzlu yaşlarına kadar herhangi bir edebi metin yazmayan, sanıldığını tam aksine, ilk romanı olan Invisible Monsters (Görünmez Canavarlar) dır. Bu romanı yayıncılar tarafından içeriği nedeniyle kabul görmemiştir ancak Palahniuk yayıncılara olan bu öfkesi nedeniyle içeriği çok daha "yok edici" olan Dövüş Kulübü'nü yazmıştır ve bu romanı yayıncılar tarafından zevkle kitaplaştırılmıştır.
Palahniuk, üniversite yıllarından sonra üç yıl boyunca Freightliner adlı bir şirkette montaj hattında, ardından tamirci olarak çalıştı. İlk yazdığı metinler taşıt modifikasyon prosedürleri ve kamyonların onarımı üzerinedir.
Dövüş Kulübü'nün ortaya çıkmasında büyük etkisi bulunan bir olayıda bu yıllarda yaşar. Arkadaşlarıyla birlikte tatildedir. Bitişikteki kamp yerinde müzik rahatsız edici derecede açılır ve bu nedenle başlayan tartışma yerini kavgaya bırakır. Bu olayda yaralanan Chuck tatil'den döndüğünde iş yerinde kimse tarafından ilgi görmez çünkü kimse korkunç derecedeki yüzü hakkında bir şey sormaya, yorum yapmaya cesaret edemez. Bunun üzerine Chuck, eğer insanın yeterince kötü görünürse dilediği gibi hareket edebileceğini keşfeder. Bu olayın ardından devam ettiği bir edebiyat grubu bünyesinde yaptıkları çeşitli gösteri ve eylemler "Kargaşa Projesi"ni esinler. Kısa bir süre sonra aynı isimle bir kısa öykü yayımlar ve bu öykü,üç ay içinde Fight Club (Dövüş Kulübü) romanına dönüşür.
Romanlarındaki tavır isyan gibi görünse de, aslında varoluşumuza özlem duymamıza neden olur. Yarattığımız değer yargıları, para, şöhret, saygınlık, güzellik gibi tüm önemli şeylerin anlamsız yalanlar olduğunu söyler.
