yıldızları süpürürsün, farkında olmadan
güneş kucağındadır, bilemezsin
bir çocuk gözlerine bakar, arkan dönüktür
ciğerinde kuruludur orkestra, duymazsın
koca bir sevdadır yaşamakata olduğun, anlamazsın
uçar gider, koşsan da tutamazsın
şu anın içinde asla rahat değilim; beni, ancak benden önce gelen, beni buradan uzaklaştıran şey ayartıyor, var olmadığım o sayısız anlar: doğmuş olmayan.
ne yalnızlık imgeleri gordu ne umut ne özlem ne de caresizlik.ruhundaki tutkulardı canlanan; savuruyor, kamcılıyorlardı ruhunu, kusursuz bedenıne gunbegun çarpan dalgalar gibi
kir mi bu ruhumdaki ağırlık, silsem geçer mi?
hikayem yalnız bir gölgeden mi ibaret?
söyleyeceğim çok şey var ama sustum,
edebiyatı değil, gerçeği arıyorum artık.
lazım değil sahte teselliler; samimiyetsiz, boş bakışlar
bir cümlenin yüküyle baş başa kaldım.
yalnız bir işaret, yalnız bir soru:
kir mi bu, yoksa biz miyiz silinip giden ?