Çukurova....
Dağlar, dereler, bitmek bilmeyen o uçsuz bucaksız ova...
Memed’in hem sığınağı hem de sınavı... okurken burnuna o toprağın kokusu, yüzüne değen o dağ rüzgârı...
Yaşar Kemal okuyana kadar tam olarak ben "kitap okuyorum" denilmez, demişti bana biri. Haklı olduğunu şimdi anlıyorum.
Betimlemeler, diyaloglar, karakterler, hepsi o kadar bizden ki.. okurken hiç bir şekilde sıkılmadım. İnce Memed'e başlamadan önce çok sık duyuyordum; sıkıcı bir anlatımı var, sürekli diyalog şeklinde olduğu için tiyatro havası veriyor vs. Öyle olduğunu düşünmüyorum.. evet düşüncelerine, içsel hesaplaşmalarına, psikolojik durumlarına çok yer verilmemiş ama ilahi bakış açısıyla yazılan bir çok kitapta zaten bunu görürüz. Bu şekilde olması kitabı daha değerli kıldı benim için. Kanal 7 filmleri gibi hissettirdi çoğu zaman.
Bir yerde zulüm varsa aynı oranda büyüyen karşıt bir güç de bulunur, biri ilahiki kalkar başkaldırır. Bir kediyi bile köşeye sıkıştırdığında aslan kesilir. Devir değişti değişmesine de Abdi ağalar değişmedi. Kılık değiştirdiler ama değişmediler. İnce memed gibiler çoğalsa idi de adalet neymiş görseydi dünya.
Allah’a hamdolsun bu dini bize nimet olarak bahşetti, dini nasıl yaşanacağını açıklayan Kur’an’ı bize gönderdi, bu ilahi vahyi bize tebliğ eden, âlemlere rahmet Efendimiz’i bize gönderdi. Allah’a hamdolsun en güzel örneğin mübarek ellerinde yetişen ve her biri hayatın farklı bir alanında örnek olan sahabe efendilerimize karanlık dünyamızı aydınlatmaları için yıldızlar, yol göstermeleri için nehirler, sarsıntılarımızı önlemek için dağlar olarak bize gönderdi.
Bakın o kutlu mesaj nasıl geldi ve bunu ilk duyan ne dedi…
Yıl miladi 610’du. Aylardan Ramazan, gecelerden Kadir gecesiydi. Alemler nefesini tutmuş yıllardır hasretlerini çektikleri buluşmayı bekliyordu. Cibril, arzın ve arşın emini olan Efendimizle buluşmaya geliyordu. Beklenen an gelmiş, Allah insanoğlu ile vahiy aracılığıyla konuşmaya başlamıştı.
‘Yaratan Rabbinin Adıyla Oku!’
Efendimiz vahyin bu ilk sözleriyle ter içinde kalmıştı. Kendini mağaranı dışına atmış, zorlukla Hira’dan aşağı inmişti. Bu ruh hali ile nereye gitmeliydi? Onu bu haliyle kim teskin edebilecekti?
Elbette yoldaşı ve sırdaşı Hatice’sine gidebilirdi. Neden mi? Çünkü Hatice bir eş olarak Efendisine güven vermişti. Derken Efendimiz başından geçenleri Hatice’sine bir bir anlatmıştı. Hz. Hatice; ‘Asla endişelenme Ey Efendim! Allah Seni kesinlikle zayi etmeyecektir,’ demişti…
Başımıza zor bir durum gelse, bizler bu zorluğu ilk olarak eşlerimizle mi paylaşırız yoksa en son mu onu haberdar ederiz? Ya da bir sorunlarımızı eşlerimizle paylaştığımızda haticevari bir metanet ile mi karşılaşırız yoksa söylediğimize pişman mı oluruz?
Unutulmamalıdır ki tüm Müslümanlar tebliğ göreviyle mükelleftirler. Ancak tebliğ, hakkıyla temsil etmekle gerçekleşir. Rabbim hepimize bu aziz dini önce temsil edebilmeyi, sonra hakkıyla tebliğ edebilmeyi nasip eylesin.
Reklam
Merhaba arkadaşlar sizlere güzel bir kitap yorumuyla geldim.
.
.
Hani burnumuza eski bir koku gelir ya o özlediğimiz bir tadın kokusudur eskiler naftalin kokusu der sanırım ben kitabı okurken o kokuyu hissettim yazar eskilere götürmek istemiş bizleri belkide bir çoğumuzun düşüncelere daldığı keşke o ana gitsem biraz daha özlem giderirdim dediği o eskiye çocukluğa sanırım sayfalarca şey yazabilirim ama kitabımız çok kısa birde yazarımız şiirsel bir dil kullanarak yazmış resimlerle de renklendirmiş.
Kitapta geçen bir yazı çok hoşuma gitti sizlerle de paylaşmak istedim.
️EŞİK
Eşik yerlisiyim ben.Hep geçmek üzereyim kapılardan,köprülerden,derelerden,tepelerden,dağlar,denizler,köyler,kentler ve kendimden.
Duruyorum,geçiyor zaman.
Yürüyorum,geçmiyor eşik.
İnce Memed , Şahinimiz
32 yıllık bir zaman diliminde yazıldığını bilmeyen kalmış mıdır, sanmam. Yaşar Kemal, yakacak odunu olmadığı için bir kaç ceket üst üste giyip yazdığını da söyler hatta.
Çukurova’da ağalık sistemine başkaldıran gencecik bir çocuğun dağlara çıkaran bir halk kahramanı/ eşkıyaya dönüşüp feodal rejimle olan mücadelesini anlatır.
Bazı kitaplar sadece okunmaz, insanın hayatına eşlikçidir. Kitabı bitirdiğimde, şahitlik ettiğim koca bir ömrü geride bırakmış gibi hissediyordum. Ağalık zulmü ve adalet arayışı Memed ile tüm Çukurova’da kanlı canlı yaşandı ve yaşatıldı. Kitabın içindeki köy yaşamı, envai çeşit bitki ismi, nehirler dağlar tasviri ile pastoral bir anlatımın olması beni ekstra etkileyen detaylar arasında.
Kitaba ne söylesem az kalacak, haftalarca aylarca her detayını konuşabilirim. Benim için serinin bitmesi o kadar hüzünlü bir vedaydı ki sanki bir daha hiç karşılaşamayacağım bir arkadaşımla vedalaşmak zorunda kalmanın acısını yaşıyorum. 
Yaşar Kemal
Yaşar Kemal
Bahçıvan ve Ölüm’ün sayfalarını ilk araladığımda, bir başkasının hikayesini değil, kendi hayatımın en kuytu odalarını okuyor gibi hissettim.
Babalarımız... Sırtımızı yasladığımız, gölgesinde soluklandığımız o ulu dağlar. Çocukluk aklıyla onları ölümsüz sanırız. Oysa zaman ilerledikçe, o dağların da bir gün dumanlanıp gözden kaybolacağını fısıldar hayat kulaklarımıza. Kimi babalar bir fırtınayla, ansızın göçer bu dünyadan; kimileri ise yapraklarını yavaş yavaş döker. İnsan, bir hastane odasının o soğuk beyazlığında yüzleşir en büyük korkusuyla ve zihninde o amansız sorular filizlenir: Onsuz ne yaparım? Bu boşluğu nasıl göğüslerim? Yokluğun o sağır edici sessizliğine nasıl alışırım?
Oysa dünya kuruldu kurulalı, zamanın tekerrürden ibaret o kadim döngüsü hiç değişmedi: Doğarız, büyürüz ve nihayetinde aslımıza döneriz. İnsanoğlu, yolun sonundaki o mutlak karanlığı, öleceğini bile bile hayata sarılan, her şafağa yeniden umut eken yegâne varlıktır.
Şükür ki babam henüz hayatta ve yanımda. İleride heybemde "keşke"ler taşımamak için, şimdiden her anın sarrafı olmaya çalışıyorum. Yazarın o incelikli anlatımında bulduğum gibi; her yeni hastalıkla ölümün gölgesi biraz daha yaklaşıyor belki de üzerimize. Ve biz, her başarılı tedavinin ardından koparılan küçük bir zaman dilimiyle, ölümü biraz daha ertelemiş olmanın o buruk, o kırılgan mutluluğuyla avunuyoruz.
Bu kitap, hayatın bu durağına henüz uğramamış olanlar için sıradan bir metin gibi görünebilir. Fakat o koridordan geçenler için sessiz bir çığlık, tanıdık bir ağıttır. Sayfalardaki o hastalık süreçlerini okurken, kendi saklı aynamla karşılaştım.
Peki ya sonrası? Sonrasını düşünmek, kalbime dar gelen bir hırkayı giymek gibi... Onu düşünmeyi, şimdilik sadece ertelemeyi seçiyorum.
Afganistan'ın küçük bir köyünde yüreğimi burkan bir ayrılıkla başlayan ve nesiller boyu farklı ülkelere uzanan muazzam bir aile dramı okudum. Khaled Hosseini, bir abi ve kız kardeşin kopan bağları üzerinden sevginin, fedakarlığın ve alınan kararların hayatlarımızı nasıl şekillendirdiğini çok güçlü bir dille anlatmış. Karakterlerin buruk hikayeleri ve aralarındaki o görünmez bağ, kitabın kapağını kapattıktan sonra bile uzun süre zihnimde yankılanmaya devam etti.
Reklam
Reklam