schrute
@dahacokokuyayim
21 okur puanı
Ocak 2022 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Yıllarca her sabah, bana dayatılan
bu hayatta bir kırılma yaratmam gerektiğini düşünmüştüm, ama hiçbir zaman bir şey yapabilecek kudreti kendi me bulamamıştım. Uzun yıllar süresince, her defasında kesintisiz bir gerginlikle, hem de isteğim dışında bu yolu yürümeye zorlanmıştım, fakat sonunda bunu ansızın değiştirebilecek gücü kendimde buldum ve geriye dönmeyi başardım. Lakin böyle bir geri dönüş, ancak duygu ve düşüncelerin doruk noktasındayken olur, bu öyle bir andır ki, kişi ya bu geri dönüşü gerçekleştirecektir ya da artık kendini öldürmekten başka çare görmeyecektir; her şeyi göze alabilen insanın hali onun en yoğun ve ölümcül anıdır, tıpkı benim o zamanlar içinde bulun duğum durum gibi. Hayat kurtarıcı böyle bir anda, ya her şeye karşı koymalıyız ya da yok olmayı seçmeliyiz.
Sayfa 17
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
8/10
2023 17. kitabı
Babalarını vasiyet ettiği yere gömmek üzere yola çıkan 3 kardeşin günler süren yolculuğu. Hikayeye dahil olmamak pek mümkün değil. Arka koltukta ben de oturuyor gibiyidim. Ölünün vasiyeti evlatlarına “yük” olduğu gibi sanki bana da yük oldu.
Bir babanın son isteği oldukça basit de olsa dağılmış bi ülkede savaşın içinde bu istek evlatlarını canından bile edebilecek zorlukta. Evlatların tüm tehlikeleri göze alarak çıktıkları yolculuk insanı sürekli iç hesaplaşmaya itiyor. Savaşın insanın aklına getirdiği ilk şey ölüm de olsa savaşta ölmenin bile ne kadar zor olduğunu görüyoruz her sayfada. Cesedi herhangi bir yere gömmeyi ve bu çileli yolculuğa son vermeyi üç karakter de içten içe istiyor. Ama ne vicdanlarını susturabiliyorlar ne de başkalarının diyeceklerini göze alabiliyorlar. Yolculuğun başında kontrol noktalarındaki askerler ölünün ölüm raporunu, kimliğini ısrarla isterken yolculuğun sonlarında ceset çürümeye başladıkça tüm işlemler kolaylaşıyor. Çünkü artık yanlarında bir ölüyü değil, salgın hastalık yayma ihtimali olan bir torba taşıyorlar. Ölümün insanı koyduğu kalıbı bile sorguluyor karakterler yol boyunca. Yanlarında taşıdıkları ceset zaman geçtikçe babaları olmaktan çıkarak bambaşka bir “şeye” dönüşüyor. Cenaze töreninde ölüyle yapılan vedalaşma bu kardeşler için 3 gün sürüyor ve sürecin uzaması onlar için de ölümü normalleştiriyor. Babalarının belki de birbirinden kopan bu üç kardeşi tekrar birleştirmeyi amaçlayan vasiyeti kardeşleri dönülmesi mümkün olmayan bir yola sokuyor. Aralarındaki bağ artık gerçektende aslında bir şekilde asla kopamayacak hale geliyor.
Başlarken bu kadar çok etkileneceğimi düşünmemiştim. Okuduğum çoğu kitabı bir kaç yıl geçtikten sonra unutuyorum ama bu kitabı, hissettirdiklerini ve düşündüklerini unutabileceğimden şüpheliyim.
