Ballı Süt Edebiyatı
『 Bizim işimiz kitap doldurmak değil, ahlakımızı yapmaktır. 』 -Montaigne
Mont abim gene haklı... Bu söz yazarların "çiğnenmemesi gereken yasalar"ından biri olmalı...
Eleştirmek için okuyanlar mı?
Eleştirmek için eleştirenler mi??
Artık hangi gruba mensup olduğumu bilmiyorum... Pek farketmiyor bana aslında yeter ki eleştireyim :)
Yazdığım incelemeler ağırlıklı olarak eleştiri yönünde evet. Neden mi??
Çünkü güzel kitabı herkes tavsiye eder, ben yapılmayanı yapıp size kötü kitaptan uzak durmayı tavsiye ediyorum... Ben ettim siz etmeyin diye, ben okudum siz okumayın diye, ben kendimi feda ettim siz buna maruz kalmayın diye... :D
"Aranızda rupi hayranı varsa incelemyi terketsin, ağır konuşacağım" demek isterdim ama hayır demeyeceğim... Eğer bir rupi hayranıysanız mutlaka okuyunuz (bitirince hater olacaksınız).
Ben bu incelemeleri birileri okusun, bilinçlensin, görsün, anlasın, farkına varsın diye yazıyorum çünkü...
《af dilemek istiyorum zekâsından ya da cesaretinden önce güzelliğinden dem vurduğum tüm kadınlardan özür dilerim.》 Ben de af dilemek istiyorum... Saçma deyip beğenmediğim wattpad yazarlarından, çay edebiyatı yapıyor deyip eleştirdiğim tasavvuf yazarlardan, ve günlerdir
"Garson rakı getir
Garsonun adı Hakkı"
dizeleriyle dalga geçtiğim Cemal Süreya'dan özür dilemek istiyorum... beterin beteri varmış, ve ben size çok haksızlık etmişim affola :)
(Aramızda kalsındı ama reis'in kitap bile bu kadar kötü değildi :d)
《süt ve bal, okuru hayatın en acı anlarına doğru bir yolculuğa çıkarıp
o anların içindeki tatlılığı buluyor》diyor rupi. Haklıymış... Benim bu gece çekdiğim acıyı tahmin bile edemezsiniz...
Vicdan azabı çektim ben... Okudukça içim acıdı...
Edebiyata acıdım mesela rupi, senin gibilerin eline düştüğü için... Şiire acıdım bu hallerde olduğu için... Ben
Sonsuz yıldız veriyorum!
Hayatımda hiç bir kitaba bu kadar ağladığımı hatırlamıyorum. (Belki çoook eskiden okuduğum Mavi Saçlı Kız kitabında ağlamıştım onun da zaten konusu bu kitaba çok benziyordu) Bu kitabı okurken kitabı alıp sarıp sarmalayasım geldi Poppy ve Rune hem birbirlerine olan güçlü aşklarıyla çok tatlılardı hem de hüzünlü anlarla ciğerimi söktüler. İlk sayfadan son sayfaya kadar saf sevgi, saf aşk vardı. Rune’un öfkesinin bir türlü dinmeyişini bazıları çok fazla bulmuş bence 17 yaşın getirdiği olağan teenage angst tam da böyle mantıksız sınırlarda sayılabilecek seviyede olur, gayet normal geldi bana. Sarışın, uzun saçlı, clear blue eyeslı Norveçli cool Rune her halinle ve Poppymin’ine olan yoğun aşkınla beni benden aldın… Ve hayat dolu tatlı Poppy; hayat ve ölüm hakkında korkularımı yenmem için ve bir ânın ne kadar önem taşıdığı hakkında bana çok güzel dersler verdin. Kesinlikle diyebilirim ki Bin Öpücük en sevdiğim kitaplar arasında olacak, sonsuza dek, daima…
Poppy took my hand and held it to her cheek. “I really believe that tales of loss don’t always have to be sad or sorrowful. I want mine to be remembered as a great adventure that I tried to live as best as I possibly could. Because how dare we waste a single breath? How dare we waste something so precious? Instead, we should strive for all those precious breaths to be taken in as many precious moments as we can squeeze into this short time on Earth. That’s the message I want to leave behind. And what a beautiful legacy to leave for those I love.”
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
My score:10/71000Kitap
Leader archer and friend of the poor Robin hood!
Everyone knows you, "some by reading, some by calling every 'helpful' citizen robin hood "I'm sure you're so tired, you've always fought knowing that it's actually harder to do good, and you've finally given your life for it.
I wish that; May your end be happy and dear Robin and I am "glad" that our paths have joined you.
If you want to remember love, innocence and your primary school years, I recommend this book. :)
Then, goodbye, love and stay with the book.
Lider okçu ve fakirlerin dostu Robin hood !
Herkes tanır seni "kimisi okuyarak,kimi her 'yardımsever' vatandaşa robin hood diyerek "eminim ki çok yoruldun, iyilik etmenin aslında daha zor olduğunu bilerek daima savaştın ve sonunda bu uğurda hayatını verdin
Dilerdim ki; sonun mutlu olsun ve sevgili Robin seninle "iyi ki" yollarımız birleşti.
sevgiyi,masumluğu ve ilkokul yıllarınızı tekrar hatırlamak isterseniz bu kitabı tavsiye ederim. :)
görüşmek üzere sevgiyle ve kitapla kalın.
Always And Foreverİnceleme
Bu üçlemeyi okuyunca insan bazı şeyleri daha iyi anlıyor. Özellikle de Klaus hakkındaki bazı şeyleri. Tabiki buradaki anlamaktan kastım onun haklı olduğuna kanaat getirmek değil. Neden bunları yaptığını daha iyi anlamaya başlamayı kastediyorum. Örneğin dizide öğrendiğimiz bir şey vardı. Klaus bir süre sonra Rebekah'nın hayatına aşk anlamında giren her adamı öldürüyordu. Sonlarda Klaus bunu Rebekah'ya acı vermek için yapmadığını, aksine onu korumak için yaptığını itiraf etmişti ama bu itirafı bu kitap üçlemesiyle daha anlaşılır hale geldi. Bu davranış net bir şekilde yapılmaması gereken bir hareket tabiki ama neden yaptığı çok belli. Görüyoruz ki Klaus kardeşinin çok duygusal olduğunu biliyor ve hayatına giren neredeyse herkes çok ciddi hasarlar veriyor. Kendince onu böyle koruyabileceğine inanmış. Başkalarının kalbini paramparça etmesindense kalbini parçalayacak adamları paramparça etmeyi kendine görev edinmiş. Çünkü bunu yapmadığı taktirde kardeşini korumayı başaramadığını çok uzun yıllar boyunca tecrübe etmiş. Klaus daima yanlış anlaşılan bir karakter oldu çünkü hislerini açığa vurmak için daima yanlış anlaşılan eylemlere sahipti. Diğerlerinin de bu durumu zaman zaman daha kötü hale getirdiğine şüphe yok ona karşı bazı davranışlarını düşünürsek tabi. Klaus gerçek şeytandan bile daha kötü birisi olarak tasvir edilir ancak hiçbir zaman onun tam anlamıyla gerçek bir şeytan olduğuna inanmadım. O daha çok benim için acıdan çıldırmış bir karakterdi. Başkalarının yarattığı bir canavardı. Ama kimin üzerine bu kadar çok gelirseniz muhtemelen yarattığınız tek şey şeytani bir canavar olacaktır. Hatta bazen öyle bir canavar yaratırsınız ki içindeki tüm ışığı tamamen yok etmiş olursunuz ve o canavarı tekrar iyi bir şeye döndürmek mümkün olmaz. Klaus bu konuda şanslıydı çünkü
Always And Forever/Family is Powerİnceleme
Klaus Mikaelson... Çektiğin acılar için üzgünüm. Bu karakter daima en sevdiğim ve benim için en özel karakter olmuştur birçok sebepten dolayı. O yüzden karısıyla olan kaderi beni daha bir derinden etkiledi. Serinin 2. Kitabı oldukça güzeldi. Fantastik deyip geçmemek lazım ağır keder barındırıyor çünkü. Zaten Mikaelson ailesi kendi türlerinin orjinal yaratıkları olmalarına rağmen Mikaelson'lar dendiğinde aklımıza ilk gelen fantastik yaratıklardan ziyade trajedi, delilik ve keder değil midir?
Harry Potter serisi sadece okunup geçilecek bir seri değil bana göre. Okudukça o dünyayı, okulu, kişileri benimsiyorsunuz. Hayatınızda yer almaya başlıyorlar. Varlıklarına gönülden inanıyorsunuz. Okudukça kaptırıyorsunuz kendinizi ve orada yaşamaya başlıyorsunuz. Gün boyu aklınızdan olaylar geçiyor. Olaylara yorum yapıp, çözümler üretmekten kendinizi alamıyorsunuz. Onlarla mutlu olup onlarla hüzünleniyorsunuz. Kitabı bitirdiğinizde kalbiniz o kitabın son sayfasında kalıyor sanki. Her şey bir an duruyor ve kendinize soruyorsunuz; "Bitti mi şimdi?" diye. Evet, bitti. Ama o hikaye daima kafamda devam edecek. Harry Potter her şekilde hayatımda var olmaya devam edecek. 30,40,50 yaşımda dahi. Always...
