Sahile indim dün gece,
Sarhoştum sanırım,göremedim eceli,
O vakit vurdu kıyıya melankoli denizi,
Dalgalar arasında kıvranan yüzgeçler,
Senin eserin mi?
Ruhum gördü ve geçti, gömdü ve gitti,
Senin gibi.
İhanetin çarptı beni, boğdu beni.
Sadakatim gözyaşlarıydı geceleri
Kahve gözlerine bağımlı olduğum yar,
Hiç düşünmedin mi?
Hiç düşünmedin mi burada bir yürek var
Sağır,kör,dilsiz
Ve yatağın bensiz
Gecelerin sessiz
Ebediyet sarmış bizi
Biz bu aşk adasından
Ebedi sürgünleriz
Bak işte yaklaşıyor fırtına
Bak yine yükseliyor dalgalar
Hem geçmiş tükendi
Hem yarınlar
Hayat yenmekte bizleri
Susmak neydi sahi? acının iliklerine
kadar vurması mı susturuyordu insanı
Yoksa güçsüz kaldığından mı. Susar insan
Hangi ara bu kadar hissizleştim bilmiyorum
Boş bir geminin içinde, kaptanı olmayan,
dalgaların ordan oraya vurduğunu
hissediyorum sadece. Kaptanı olsa
Gemi nerde duracak diye bağırırdım.
Oysa şimdi dalgalara bağırıyorum
ama susarak, sussam da beni duysunlar
istiyorum. Tam tersini yapıyor dalgalar
içimdekilerle beni vuruyorlar gibi ve
Rüzgar fısıldıyor kulaklarıma sessizce
İstediğin kadar sus feryadından kaçamazsın..
“Biz de öldük. Ama her şeye rağmen bu yeryüzünde şarkılar söyledik.”
Kazım Koyuncu
Elbet bir gün dalgalar yeniden canlanacak ve sesin yankılanacak yurdun her bir yanında... “Teşekkürler dünya”
Günaydın umuda...
Rüzgarlar boşuna esmedi, dalgalar boşuna yükselmedi.Çünkü bazen insanı uyandıran şey, güneşin sıcaklığı değil; fırtınanın sarsıntısıdır.