Sana öyle bir saray yaptırmak isterim ki. Bir eşi henüz daha yapılmamıştır belki.
Henüz keşfedilmemiş, meçhul kalmış bir
ada
Gibi sahilden uzak, dalgalar arasında Bir saray, hem vücudun gibi beyaz mermerden;
Sema, deniz ve güneş girer pencerelerden.
Ve pencere camları gözlerinin renginde, Mis kokusu duyulur bu sarayın içinde. Bu sarayın içinde her şey güzel, temizdir,
Çünkü her şey aksimiz veyahut gölgemizdir.
Burda yalnız biz varız, ne inler ne de cinler,
Yanan alınlarımız yalnız burda serinler. Cenneti bulmuş gibi bu sarayın içinde Ellerin saçlarımda ve başım dizlerinde, Her şeyden, her insandan, bütün dünyadan ırak,
Tá içimizden gelen bir ahenge uyarak,
Ve bu ahenkle sarhoş, ister misin sevgilim,
Hiç sonu gelmeyecek bir ömür geçirelim?
Erlik TasviriAlıntı
Altay Tatarları, dünyadaki insan ve hayvanlara hastalıkları gönderen bir yeraltı ruhuna da inanırlar. Ölüleri kendi etrafına toplayan bu ürkütücü ruh, atletik vücutlu, dizlerine kadar inen sakalı, kömür siyahı gözlü olarak tarif edilen, "Erlikdir, ancak bu isim kullanılmaz, onun yerine "Kara nämä" (siyah şey) adı kullanılır. Erlik'in yer altı dünyasının denizlerinde küreksiz bir tekne ile gezdiği veya kara bir boğanın sırtında dolaştığı, yüzünün geriye baktığı anlatılır. Elinde kırbaç yerine, bir yılan veya yarım ay şeklinde bir balta vardır. Dokuz nehrin birleşip "Toibodym" isimli tek bir nehre dönüştüğü yer deki karanlık sarayı "Örgö” de yaşar. İnsanların gözyaşlarından oluşan bu nehrin üzerinde bir at kılı inceliğinde bir köprü vardır ve ölülerden biri bu köprüden kaçmaya kalkacak olsa, sendeleyip aşa ğıya düşer ve dalgalar onu yine ölüler ülkesinin kıyılarına atar. Toibodym ırmağında korkunç yaratıklar yaşar ve Erlik'in sarayını ko rurlar.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Gel, oraya gidelim seninle
Özlediğim şarkıları söyle bana
Sevdiğim şeyleri anlat
Bir bir unutalım ikimizden başka ne varsa
Güneş yükselince denizlerimde yıkan
Gel, sokul kollarıma yağmur yağarsa
Ağaçlar senin için açmış en güzel çiçeklerini
Dinle, dalgalar bir eski şarkıyı söylüyor sevdiğin
Duyuyor musun her yerde buram buram
İşte o yaşamak dediğin
Sözünden çıkmayan bir zaman, işte
İşte şehirleri aratmayan
Kuşlar, ağaçlar, böcekler
Ve her dakikası bir pırlanta saatlerin
Başlayacak o seninle var olduğumuz yerde
En doyulmazı saadetlerin
Orada kapımız bütün güzelliklere açık
Pencereler gel diyecek en bakir zamanlara
Sinecek kokun yavaş yavaş
Denizlere, bahçelere, ormanlara
Seninle bir ülke kuracağız
Sevgiden, mutluluktan, umuttan
Orada
Dilediğin zaman masmavi bir gece olacak
Ve yine dilediğin zaman
Bütün geceler gündüz gibi
Seninle çağlar boyu yaşayacağız orada
İki ölümsüz gibi
Güzel bir uykuya daldı o gece çocuk. Düşünde kendisini denizin üstünde dingildeyen, gemi kadar büyük bir karpuz dilimi kabuğunun üstünde gördü. Geminin kaptanı okuldaki matematik öğretmeniydi. Okuldaki gibi ters ters bakmıyor, gülümseyerek başını okşuyor, başındaki kaptan kasketini çıkarıp çocuğun başına takıyor, çocuk geçiyor dümene, o kullanıyordu dalgalar üstünde seken dev karpuz kabuğu gemiyi...
Henüz senin örtünün etrafında oynadığım içın
Hâlâ sende bir çiçek gibi asılıyken
Ve kalbin her sesi hissederken
Sevgiyle titreyen yüreğimi saran sesleri
Henüz ben inançla ve özlemle
Zengin, senin gibi, resminin önünde dururken,
Gözyaşlarım işin bâlâ bir yer
Aşkım için bir dünya buldum;
Kalbin henüz güneşe dönük olduğu için
Seslerini dinlemek istiyormuş gibi onu
Ve yıldızları kardeşi ilan ederken
Ve baharı Tanri'nın melodisi,
Soluğuyla koruluğu hareket ettiren,
Henüz ruhun, o sevincin rubu
Kalbin sessizliğinde dalgalar yaratırken, Bir anda altın bir gün sarıyor çevremi.
Geçmiş
Babası bir deniz tanrısına âşık olmuştu. Tanrı'nın adı Osidisen'di ve ebeveynleri, Kissen ve ağabeylerini tanrının onlara gösterdiği ilginin şerefine isimlendirmişti: Tidean "gelgit üstünde," Lunsen "sudaki ay," Mellsenro
"yuvarlanan taşlar" ve Kissenna da "denizin aşkından doğan"
anlamına geliyordu. Osidisen ağlarını balıklarla doldurup çocuklarına, ne zaman fırtınanın içine dalmaları, ne zaman ondan
sakınmaları gerektiğini öğretti ve her gün avlarıyla birlikte eve
sağ salim dönmelerini sağladı. Kissen ve ailesi, denizin onlara
verdikleriyle büyüdü.
Gelgelelim deniz tanrısı Talicia topraklarına şans getirmedi.
Sonunda da tepelerdeki köylerde yaşayanlar Ateş Tanrısı Hseth
ve onun zenginlik vaatlerine kandı.
Herkes ateşi sevenlerin servetinin peşindeydi. Talicialılar,
Hseth adına teknelerini yakıp silahlar yapmak, pirinci ısıtmak
ve çınlaması falezden dağ sınırına dek duyulan büyük çanlar
dövmek için ormanlarındaki ağaçları kestiler. Osidisen'in suları
boşaltıldı ve toprağın üzerinden dumanlar yükseldi. Çok geçmeden daha başka, daha karanlık şiddet öyküleri şehirlerden
köylere yayılır oldu: Ateş tanrısı adına kurbanlar veriliyor, avlara çıkılıyor ve istenmeyen kişiler temizleniyor, onu memnun etmek
için düşmanlar ve köklü aileler ateşe veriliyordu.
Bir gece, Mellsenro'nun parmaklarına mürekkeple isminin
yazıldığı on ikinci yaş gününden sonraki gece, on bir yaşındaki
Kissen tuhaf bir şekilde yoğun ve tatlı kokan bir dumanla
uyandı. Duman boğazını yakıyordu.
Kissen kendine geldi ve ağızlarına kumaşlar örtülü, yüzleri kömür tozuyla sıvanmış ve saçlarında küçük lambalar gibi
parlayan çanlar olan adamlar tarafından taşındığını fark etti.
Kissen'ın kolu bacağı kıpırdamıyordu ve göğsü, rüya âleminden
çıkamamış gibi ağırdı. O tatlı dumanı tanımıştı: Bu, sless tohumlarının
