Yapacak hiçbir şey yoktu,duyacak hiçbir şey yoktu,görecek hiçbir şey yoktu,her yerde ve sürekli olarak insanın çevresinde hiçlik,zamandan ve mekândan mutlak anlamda yoksun bir boşluk vardı.
Ama bir tabutun üstündeki çiçeklerin ne anlamı olabilir ki? Beni teselli edecekler ve birtakım sözcükler söyleyecekler,sözcükler,sözcükler;fakat ne yardımı dokunabilir ki sözcüklerin bana?Biliyorum,ondan sonra yine yalnız olacağım.Ve insanların arasında yalnız olmaktan daha korkunç bir şey yoktur.