damla
@damlalien
uzun süre uçuruma bakarsan uçurum da sana bakar.
Dizi biteli 4 yıl olmuş. Ne kadar, 'çok yalnızım dağılmayın lan' desekte dağıldık. Bu samimi aile ortamı medya kurbanı oldu. Yeni başlayan her yapımda bu sıcaklığı arar olduk lâkin bulamadık.
Neydi leyla ile mecnun?
Küçük şeylerden mutlu olmaktı. Aile değerlerini bilmek, dostluğun hakkını vermek, mahalle kültürüyle büyüyen bir çok insana bunun bi' öz olduğunu unutturmamaktı. Zira çocukluğun, sokaklarda komşunun ağacına dadanmakla, tanıdığın her yüze selâm vermekle ve her gün gittiğin bakkalın herkesi tanımasıyla geçmişti. Bu, bir nevi eski Türkiye'nin sıcak insanlarıydı, biz bunu sevmiş ve bunu özlemiştik. Her gün içtiğimiz çayın bir ikram olduğunu sıcak sohbetler için bir meze olduğunu bilirdik. Çaylar demlenir konu komşu toplaşır, evin bahçesinde laf lafı açar yaz geceleri böyle geçerdi. Lm'de ki çay sevdası, bu kültürü empoze etmek isterken bize kalan ise bunun öbek öbek geyiği oldu. Şimdilerde ana akım medyada çay bir kültür değil, edebiyat fiyaskosudur meselâ. Mevzu bahis olan konuya en iyi örnek Ismail Abi'nin, Küçük Prens ve Frida Kahlo aracılığıyla verdiği mesajlardı. " Orada burada ikon olursunuz, telefon kaplarına resim olursunuz ama kimse sizin kim olduğunuzu bilmek tanımak istemez." Popüler Kültüre yem olmak budur. Ve demek istediğim esas noktaya geldik, dizide popüleriteye ister istemez yenik düştü. Lm'den çok Lmcilik, çaydan çok çaycılık gibi oluşumlar vuku buldu. Ama bizim için, Burak Aksak'ın kıvrak zekâsıyla, ince esprileriyle yarattığı o dünya hâlâ aranan kandır. Çünkü seviyoz be haci. :D Bize bir takım yadigar değerler bıraktı. Nedir onlar? sevmek beklemek, özlemek, sarılmak, aile olmak gibi gibi....
Bu kadar güzelleme yeter kitaba geçelim.
-spoiler-
Diziden bağımsız olmamakla birlikte farklı bir evre düşlemiş Burak Aksak. Yapılan geyikler aynı,
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
ve mecnun ç. girer;
Hayat zor, hayat acımasız. Ben de isterdim geçmişimden koşar adım kaçıp, yepyepi başlangıçlara doğru yelken açmayı. Ama ayağımda annemin terlikleriyle en fazla bakkala kadar gelebildim. :):)
en mükemmel sistemin bile kusurlu olduğunu unutmayın.
son ada, son sığınak, son insanî köşe...
Bu ada da okul yok, iş yükü ve gereği yok, bürokrasi yok, hak ve hukuk kuralları yok, hiyerarşi yok, gelecek kaygısı yok en önemlisi diplomasi yok. tam bağımsız kendi halinde bir adacık. Zamanın önemi olmadığı, insanların bir yerlere koşuşturmadığı, zoraki ihtiyaçlardan dolayı çalışma gereksinimi dahi duyulmadığı ve mutsuzluğun ortadan silindiği tatlış bir ada.
Ta ki, çok yüksekte olan refahı bozabilecek negatif bir varlık pörtleyene kadar. Davetsiz bir misafir katılıyor adaya Bu zat emekliye ayrılan "Başkan"dır. Adaya adaptasyon sürecinden sonra boş durmaz ve ada üzerinde türlü diktatörlük oyunlarını sergiler. Halk için bunca zaman anarşizmle bir yere varamadiklarini adaya demokrasi gelirse daha mutlu ve eşit koşullar getireceğini vaad ediyor. Halbuki demokrasi diyerek, dikta sistemi çoktan yediriyor. O masumane huzur yok ediliyor, kendi elleri emekleriyle yapılan her şey talan ediliyor, hayvanlar, insanlar, saksıdaki çiçek bile mutsuz! Türlü acılar ve zalimlikler sonucu ada kimseye yar olmuyor. Ne bir insana, ne bir hayvana ne de o eli kanlı "başkana"!
bu ada ütopya'nın timsali iken, bir anda günümüz ülkelerinin aynı oluyor, çünkü başlarimizda bulunan hükümet ve yönetim şekli ne isterlerse yapabiliyor. sözde demokrasi, bir anda totaliter rejim olabiliyor. çünkü despotlar, önce bir fikir sunarlar buna halkı inandırırlar, sonra da bunun kabul edilmesi için türlü kurnazlıkla akıl çelerler. o fikir halk tarafından onaylanır, bunun doğru olduğu sanılır, çünkü bir boşluk yaratılmıştır ve onun doldurulması gerekmektedir. doğrular sanrı çıkar, ama çok geçtir. hep, 'çok geç' olmuştur. bilinç, aydınlanma, toplu uyanış mümkünatı varken olduralamayandır insan birey olduğunu
