Yaşamının mercek altına alınmasından gizliden gizliye zevk almayan bir hastayla henüz karşılaşmamıştı. Mercek ne kadar detaylı gösterirse hasta o kadar çok zevk alırdı. İncelenmekten alınan keyif o kadar büyük olurdu ki Breuer yaşlanma, sevdiklerini kaybetme ve dostlarından uzun yaşamanın asıl acı yanının sizi inceleyen gözlerin bulunmaması olduğuna inanırdı; hiç kimsenin dikkat etmediği bir yaşamdan duyulan dehşet...
Sinsi sinsi ortaya çıkmaya başlayan aklardan da nefret ediyordu. Bu aklar, amansız bir işgalin habercisiydi. Ve saatlerin, günlerin, yılların koşturmasını durdurmanın bir yolu da yoktu.