0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Evet bugün Hitler merakımın neden bu kadar fazla oldugunu açıklicam (okulbizesevgiyivesaygıyıöğretir)
10 veya 11.sınıf dönemimdi sanırım hangisi tam hatırlamıyorum ama bizim bi Edebiyatçımız vardı tam bir edebiyatçıydı ama kendisini çok severim benımlede sağ olsun çok ilgilendi bi çok konuda. Kafa yapısı olsun konusma stili olsun çok iyi bir hocadır Allah herkese nasip etsin diyelim. Her neyse bu cnm öğretmenim bnm bi gün benim resim çizdiğime denk geldi ve çizimlerimi görmek istedi bende gösterdim. Sonra bana geleceğim için sürüyle tavsiyelerde bulundu beni çeşitli kişilerle görüştürdü ve bunun çokta katkısı oldu. Daha sonra beni bi resim kursuna yazdırmak istedi ama tabikide ben hayatında hiçbir kursa gitmemis biri olarak ve aileminde izin vermeyeceğinden emin olarak (bunun düşünme sebebim görsel sanatlar lisesini kazanma potansiyeline sahipken beni göndermemelerinden kaynaklı) kursa gitmeyi istemedim. Bunu anlayışlar karşıladı sebeplerini konustuk falan.
Ben yine bi gün sınıfta oturmus sakince Sylvia plath okurken sınıfa geldi ve kitabı masaya bıraktım. Daha sonra yanıma geldi kitaba baktı ve bu kitabı sen mi okuyosun fln dedi evet dedim. Her neysemse okurken dikkat et aman he fln yapt biraz nasihat vs verdi ve derse geçti. Bir hafta falan geçmeden birden bire bana bu çizim işlerinde kendimi geri çekmememi ve ilerletip iyi yerlere getirmem gerektiği söyledi ve sonradan Hitler'e değindi. haturladığım kadar şöyleydi
"Ailen izin vermiyor olabilir ama gerçekten kendi kendine bu yeteneğini geliştirmeyi başardıysan daha da iyilerini yapabilirsin. Sakın vazgeçmeyi düşünme bir sorunun olursa bana danış yardımcı olurum bırakmanı istemiyorum unutma Hitler de ressamdı herkesin içinden geçti"
PUAJDKALFKALFKSLGMLSMGLSMGLDMFLD
ve sonra Hitlerinde ressam oldugunu öğrenince
Kalbinizi acıtan her darbe ruhunuzu olgunlaştırırken, sabrın meyvesi de kalbinizde ilâhî bir ferahlığa dönüşür. Böylece o darbeler sizi yere değil, göğe daha yakın bir insana çevirir.
___ /Güven Taşdemir
Darbe üstüne darbe iniyor. Kaldıramıyoruz ki başımızı? Garip bir körlüğü de aydınlığı da sezdiğimizi iddia edebilelim. Ancak, sırf yaşıyor diye ihanete uğruyor, törpüleniyor ve umursamazlıktan geliniyoruz... korkunç bir hışırtı gibi tüm her şey; ancak alışıldığında da pek çabuk değerini yitiren, önemsizleşen: kötülük nispetinde... Darbe üstüne darbe iniyor, kanıyor kulaklarımız, yarım çıkan, tek kelimesiyle hayatın, daralıyoruz, paramparça olmuşçasına göğsümüz; kemiklerimiz batıyor bir sağa, bir sola. Huzur da bulamıyoruz açıkçası. Varlığımız da kendi kıymetsizliğimiz nispetinde çünkü. Çünkü yoksa anlam vermek, tatsız, tuzsuz uyumaları, zaman geçirmeleriyle hayatın, sürürüz ayaklarımızı, asfalta, çamura, kire, pasa, lakayt biçimde daldan dala kaçıştırdığımız zihnimizle... Bu zamanların ekinidir Cünûn, pek bir arsız büyür; diğer ekinleri de yer bitirir, işine bakar... Cünûn... içimdeki delilik... içimdeki bilinmezlik...
