Yetişkinler olarak öfkeli çocuğu sıklıkla “huysuz çocuk” olarak etiketleme ve bunu belli bir hedef için “bilerek, inadına” yaptığını düşünme hatasına düşüyoruz. İngiliz şair ve yazar David Whyte, Consolations adlı kitabında öfkeyi “umursamanın en saf hali” olarak tanımlar ve bir insanın içinde yanan öfke ateşinin aslında neye ait hissettiğini, neyi korumak istediğini ve kendini neyin uğruna feda etmeye razı olduğunu gösterdiğini söyler. Ona göre öfke dediğimiz şey çoğunlukla altta yatan hassasiyet, kırılganlık ve incinebilirlikle yakından ilgilidir ve bunları artık taşıyamadığımız anlarda yüzeye çıkandır. Yani bağırarak etrafı tekmeleyen çocuğun içinde ağlayan, mutsuz, huzursuz bir çocuk olabileceğini ve o an yaşadığı ağır duyguların da duyulmaya değer olduğunu unutmamamız çok mühim. Çünkü o çocuk da en az içini çekerek ağlayıp size sarılan çocuk kadar, belki daha da fazla zorlanıyor ve anlaşılmaya ve duyulmaya ihtiyaç duyuyor. Maalesef biz yetişkinler öfkeyle nasıl baş edeceğimizi çoğu zaman bilmiyoruz, ne çocuklarınkiyle ne de kendimizinkiyle.
Öfke, umursamanın en saf hali.
David Whyte
Bazen sana hayat vermeyen
Herhangi bir şey veya herhangi birinin
Senin için çok az olduğunu öğrenmek için
Karanlık ve yalnızlığının tatlı hapsine ihtiyacın vardır.
David Whyte
Bazen sana hayat vermeyen
Herhangi bir şey veya herhangi birinin
Senin için çok az olduğunu öğrenmek için
Karanlık ve yalnızlığının tatlı hapsine ihtiyacın vardır.
David Whyte
Sayfa 247
Yaşam gücümüzün bedeli korkularımızın toplamıdır.
David Whyte
DAVİD WHYTE
'Ruh, bir başkasının hayatında başarılı olmaktansa, kendi hayatında başarısız olmayı tercih eder.'
