Biriyle konuşmak istesek zaten yapay zekâ vardı. Oh ne güzel her istediğimizi anlatıyorduk, kafamıza ne takılsa soruyorduk. Akıllı akıllı cevaplar veriyordu bize, şipşak çözümler üretiyordu.
Canımız sıkkınsa teselli ediyor, kimsenin göstermediği şefkati gösteriyor, anlaşılmış hissettiriyordu. Yargılamıyor, üzmüyordu. Her hareketimizi takdir ediyor, her fikrimizi beğeniyordu. Yine de onunla işimiz bitince, boş boş duvarlara bakarken buluyorduk kendimizi.
Öyle demedin mi bana, aşık değilsin aşk üzerine konuşuyorsun demedin mi, dedin, hassas bilenmiş pahalı bıçak gibi soktun çıkardın kelimelerini karnıma.
Başar Başaran