Derya Hekim
@ddh25
6 Aralık 1991
18 okur puanı
Nisan 2020 tarihinde katıldı
Gurbet HikayeleriDüşünce
Hikâyeler ve Roman Üzerine
Bu kadar hikâyeden sonra nasıl bir yorum getireceğimi uzun süre düşündüm. Ve sordum ‘’Ben neyi özledim?’’ Cevap beni çocukluğuma götürdü. Aslında her hikâyen biraz bahsetmeyi düşünürken çocukluk anılarım başka cümleler yazdırdı. Günlerdir yazma işini bitirememenin verdiği yorgunluğa yenik düşerek düşüncelerimin akışıyla yol almaya karar verdim. Nebil Bey’e benzer bir hal oldu. Özlem duyduğum şeyleri yeniden zihnimde yaşadım. Onun Nihan’ı beklemesi gibi ulaşmanın imkânsız olduğu çocukluğumu bekledim. Çocukluk ne kadar kıymetliymiş. Yaş rakamlarla büyürken zihin anılara dönmek istiyor. Bir sığınak görevi görüyor sanki anılar. Gurbet hikâyelerindeki özlemi anlamak için gurbette olmak hatta öyle sürgün olmak lazımmış. Bu kitabı ilk okuduğumda lisedeydim. O zamanlar bu özlemi anlayamıyordum. Bugünlerde yeniden okuyunca gördüm ki gurbet zor değil, çok zormuş. Eskici hikâyesini okurken Hasan’da buldum kendimi. Hasan’la arkadaş oldum. Onunla ağladım. Gurbetin en zehirli hali kimsesizlikmiş. Yalnız başına kalmakmış. Bunu yaşayarak tecrübe ettim. Gitmek isteyip gidememek, bulunduğu yerin yabancısı oluşunu iliklerine kadar hissetmek ne kadar derin acılara yol açıyormuş meğer. Böyle olunca geceleri uyumadan önce annemin dua okutturduğu anlara sığınmak istediğimi fark ettim. Mütemadiyen her gece dua ettiğimizden en canlı hatıram sanırım. Uyumak için hazırlık yaparken babamın Anadolu destanlarını anlatmasını çok severdik. Akıl yürütürdük dinlediklerimizin üzerine. Kötüleri cezalandırırdık. Kendimizce masumlarım hesabını sorardık. Destan bittiğinde uyumadan önce dualar okurduk. Birçok sureyi böyle ezber etmiştik. Şimdi bu hatıraya çok uzağım. Sadece büyüdüğüm için değil gurbeti de tattığım için. İnsanın çocukluğuna dair her ne hatırası varsa
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Bülbülü Öldürmekİnsan ve Toplum
Spoi içerir.
Bülbülü Öldürmek
Büyüklerin hastalandırdığı dünyayı çocukların anlaması mümkün değil. Çocuklar iyi ve kötü diye ayırırken insanları, büyükler zenci, beyaz, inançlı ya da değil, içki içen içmeyen şeklinde bir çok ayrıma gider. Bu yüzdendir ki güvenmenin nasıl bir duygu olduğunu çocuklar kadar bilemezler. Bu roman, ırkçılığı anlatan ve insanların ne kadar kötü olabileceğini gösteren baş yapıtlardan biri. Bu romanda yaşanan olayları küçük bir çocuk olan Scout gözünden izlemek bana keyif verdi. Tarafsız olması, insanı kendi doğası içinde değerlendirme olanağı sağladı bir bakıma.
Scout ve Jem iki kardeş tüm zamanlarını birlikte geçiriyorlar. Yaz aylarında onlara Dill eşlik ediyor. Böylece bir çete olacak kalabaklığa ulaşmış oluyorlar. Dill meraklı ve sürekli bir şeyleri kurcalamayı seven, hayal dünyası hep aksiyonla dolu bir çocuk. Jem kardeşi ve arkadaşına göre daha ağır başlı ve yaşının getirdiği sorumluluklara göre hareket eden bir karakter. Socut ise Dill ve Jem ile vakit geçiren, onlara benzemeye çalışan, ama kız çocuğu olduğu için büyüklerin onu bir hanımefendi olması yönündeki baskısında kalmış bir çocuk. Atticus ise Jem ve Scout babası. Onurlu bir avukat olarak hayatını sürdürmüş. Çocuklarına her konuda doğru olanı öğretmek istemiş, dürüst yasamış bir karakter. Yaşadıkları kasabaya göre ileri görüşlü olması ve insanları sadece insan olarak kabul etmesi yadırganır. Çocuklarına öğrettiği değerlere göre yaşama çabası yüzünden çocuklarının göreceği baskının farkındadır. Maycomb kasabası halkının anlayışına göre zenciler çeşitli ayak işlerinde çalışırlar. Ama insan olarak kabul edilmezler. Mahkeme karşısında yargılandığında bir zenci asla beyaza karşı kazanamazdı. Tom Robinson’un yargılanması da tamamen siyah ve beyazlar arasındaki ayrımı