Derya Hekim
@ddh25
6 Aralık 1991
18 okur puanı
Nisan 2020 tarihinde katıldı
Reklam
kısa bir mektupDüşünce
Groger Samsa'ya mektup
Sayın Gregor Samsa,
Yaşadıklarınız oldukça ilginç. Dönüşümünüzün bir böcek olması ise ne yazık ki tiksindiriciydi. Merak ediyorum çok mu sıkıldınız yaşadığınız hayattan? Kendinize çıkış yolları bulamadınız mı? Dönüşüm için çok fazla düşünmek gerekiyor herhalde? Fazla düşünen dertli insanlar daha kısa süre de yaşlanır, çökerler ve yaşam süreleri kısalır. Bu alışageldiğimiz bir durumdur. Fakat hayatın zorlukları ya da sorunlar karşısında dönüşümü sizde gördüm. Dönüşüm ile ailenizi yeniden keşfetmiş oldunuz. Onları daha iyi tanımış oldunuz. Ne hissettiniz? Kız kardeşinizin çabaları karşısında yeniden dönüşüm hissi uyandı mı içinizde? Bir de babanızın sizden gizli para biriktirdiğini öğrendiğinizde kızmadınız mı? Hiç bir duygu sizi yeniden dönüşüme döndürmeye neden yetmedi? Yorgunluğunuzu ve bıkkınlığınızı anlayabiliyorum. Neler hissettiğinizi ise tam olarak anlayamam. İnsan olarak hayata bir iz bırakmış olamasanız da dönüşümünüz ile uzun süre akıllarda kalacağı benziyorsunuz. Ruhunuz insan bedeninde iken sıkışmıştı fakat görünümünüz böcek olduğunda kendinizi de keşfetme fırsatınız oldu. Belki de ruhunuz böcek bedeninizde daha özgürdü. Bu kadar merakın sebebi her olay karşısında fadekarane ailenizin geleceği hakkında endişelenmenizden doğuyor. Bir kaç sayfa da sizin hislerinizi duyabilseydim belki sizi daha yakından tanıyabilirdim. Gerçekte Gregor Samsa kimdir? Neleri sever, neler yapmak isterdi. En sonunda kendini bulmuş olmaktan Mutlu muydu? Bu kadar merak içinde bırakmış olsanızda sizi tanıdığıma memnun oldum. Dönüşüm ruhumuz da olduğunda sorunlar sadece bizi ilgilendiriyor. Fakat bedenimiz de olunca dış dünyada bununla ilgilenmek zorunda kalıyor. Bir noktada varlığınızı kabul ettirdiğiniz için iyi hissediyor olmalısınız. Dönüşümün karşısında
spoi içerir
Vebalı İnsan
Korkunç olan insan mı hastalık mı? Ya da hasta olmaktan korkup hastalıklı düşünceleriyle boğulmuş insan mı? Ya da duygularını tanımlayamamış kişi mi? İnsanı çıkmaz sokaklara sokan hissiyatlar mı? İnsan hiç hissetmeden yaşasaydı nasıl olurdu? Mesela korkuyu bilmeseydi, acıyı tanımlamasaydı, sevmek nedir hiç tanışmamış olsaydı, şefkatle hiç yolu kesişmemiş olsaydı yine de her dönem hortlayacak veba illetine tutulur muydu? Veba bu sadece bedende yaralar doğurmaz, ateşler içinde kıvrandırıp sayıklamalar arasında hülyalara daldıran mikroptan ibaret değil ki. Her dönemde başka türlü doğdu. Her veba yavaş yavaş işler kentlere. Kiminde farelerle başladı can almaya. Kemirgen sokak aralarında hatta daha kirli kanalizasyonlarda beslenerek yayıldı. Kısa sürede kentin sakinlerinin iğretisi ile tepkiler doğdu. Nerden nasıl geldiği bilinmeyen vebaya karşı alınacak önlemlerin de adı yoktu ilk zamanlar. Ama nasıl can aldığı öğrenildiğinde sevdiklerine son kez dokunamamanın acısını yaşatmıştı. Toprak acıyı hafifletir derler. Ölen kişinin ardından yakınları toprağına dokunarak konuşurlar. Toprağın insan enerjisine olumlu yönde etki ettiği aşikar. Ölümü de kabullenir kılması bir gün son durağın kendisi olduğunu hissettirmesinden geliyordur belki. Fakat veba da ölülerine başlarda uzaktan veda etme şansı verilmişti. Daha sonraları da artık bu mümkün olmadı. Cansız bedenine dahi vedayı çok gören bir illet insanları delirme eşiğine taşımıştı. ‘’Tamam! Hepimiz delireceğiz orası kesin’’ derken haklıydı Cottard. Fakat değişmez bir gerçek vardı her acıyı unuturdu insan. Hatırlamak için yavaşlar unutmak için hızlanır ifadeleriyle bütün süreç özetlenir gibiydi. Anne çocuğundan doğan boşluğu hiçbir şeyle dolduramayacağından o anda hep takılı kalacaktı. Anne zamanın
