mahmut usta’ya göre her yıldız bir hayatı işaret ediyordu. cenab-ı allah yaz gecelerini yıldızlı yapmıştı ki, ne kadar çok insan, ne kadar çok hayat olduğunu hatırlayalım. bu yüzden bir yıldız kayınca, mahmut usta bazen gerçekten birinin ölümüne tanık olmuş gibi dertlenir, dua okur, benim oralı olmadığımı görünce içerler, hemen yeni bir hikaye anlatırdı.
neden acı çekiyorum, endişeleniyorum, yalnız hissediyorum, üzgünüm falan diyorum acaba? her şeyi açıkça söylesem ölür müyüm sanki? hissettiklerimi çok iyi biliyorum ama onları tanımlayacak ter bir isim, sıfat söyleyemiyorum. sadece kaygılanıp duruyorum, en sonunda öfkeden kudurup gözüm dönüyor.