Ülkemizde bu kadar rezil bir kitap bile basılabiliyor. Ebubekir Sifil Hocamız ne kadar da haklı: "Bu ülkede dinin sahibi yok. İsteyen istediği gibi bu alan üzerinde tepiniyor."
Ülkemizde bu kadar rezil bir kitap bile basılabiliyor. Ebubekir Sifil Hocamız ne kadar da haklı: "Bu ülkede dinin sahibi yok. İsteyen istediği gibi bu alan üzerinde tepiniyor."
Ülkemizde bu kadar rezil bir kitap bile basılabiliyor. Ebubekir Sifil Hocamız ne kadar da haklı: "Bu ülkede dinin sahibi yok. İsteyen istediği gibi bu alan üzerinde tepiniyor."
Bir umudumun olması gerekseydi, mutlak unutuşun umudu olabilirdi ancak. Ama bu daha çok bir umutsuzluk değil mi? Bu "umut" umulabilecek her şeyin yadsınması değil mi?