Ayşe Keleş
@dedimki
İÇİMDE DELİ FİŞEK BİR AT KOŞUYOR ANNE
İçimde deli fişek bir at koşuyor anne.
Bütün acılara meydan okuyor.
Yağıyor yağmur yağıyor,
Sular seller götürüyor...
O, gönlünün attığı yere ulaşmak için durmadan savaşıyor.
Yürekler mutlu olsun yüzler gülsün diye,
Gök yüzünü her gün umudun rengine boyuyor...
Sevdikçe güçleniyor.
Kötülüklerin olmadığı bir düş görüyor
Sevdikçe.
Bütün dünyayı dost biliyor.
Deli fişek bir at koşuyor içimde anne!
Umudun rüzgarlarını arkasına alıp,
Dağların en çiçekli vadilerinde koşturuyor.
O güzel yelesini dilediğince savuruyor,
Özgürce naraları,gözleri özgürce bakıyor
İsteyince deli ırmaklar gibi akıyor
Haksızlığa
Zulme meydan okuyor.
Nefesi kekik kokularıyla savrulsun.
Teni güneşle kavrulsun.
Olacaksa ölümü bile
Gönlünün attığı yerde olsun istiyor.
Deli fişek bir at koşuyor içimde anne...
KÖTÜ İNSANLARDAN ARTIK BIKTIKDüşünce
KÖTÜ İNSANLARDAN ARTIK BIKTIK
Solomon Adası’ndaki yerliler, kesici bir aletle ağacı deviremeyeceklerini anladıklarında hepsi bir araya gelip ağaca üfleyerek kötü sözler söyleyerek deviriyorlarmış. Bu uygulamadan sonra ağaç gerçekten içten içe çürüyor ve kendiliğinden devriliyormuş. Ağaçların da bir ruhu vardır insanlar gibi.
Kalpleri kararmış kötü insanların yaptıkları yüzünden yavaş yavaş ruhumuz çürüyor.
Bana dokunmayan yılan bin yaşasın mantığı ile hareket ettiğimiz için kötü insanlar çoğalıyor. Hayvanlara yapılan işkencelere göz yumuyoruz. Çocuklar öldürülüyor göz yumuyoruz. Doğa katlediliyor göz yumuyoruz. Servetlerine servet katsınlar diye, hayatımızı yaşanmaz hale getiren zalim insanlara göz yumuyoruz. Görevini hakkıyla yapmayan yöneticilere göz yumuyoruz. Çürümüş adaletsiz bir dünyanın içindeyiz. Ne çığlığımızı duyan ne de umursayan var.
Canı cehenneme rahat uyuyanın Kapısını örtenin perdesini çekenin Yüreği yalnız kendiyle dolu olanın Canı cehenneme başkasının yangınıyla evini ısıtıp yemeğini pişirenin.
İyi insanlar hep var olsunlar. Kötü insanlardan artık BIKTIK.
Ayşe Keleş
BENDE BAHAR HİÇ BİTMEZİnsan ve Duygular
Hayat yeşil ışık yaksın diye beklemem. Kimseden izin almam,oyalanmam gideceğim kalbimin yoluysa eğer...Bilirim ki hayat o yeşil ışığı hiçbir zaman yakmaz.Yıllar öğretti bunu bana...
Vefayı kendimde ararım. Vefayla severim sevinçlerimi,hüzünlerimi kısacası yüreğimi ve yüreğimi sevenleri.Hiç gocunmam,yakınmam çıkacağım yokuşların sonu sevgiyse eğer...Vefa arayıp başkalarında boşuna yormam kendimi.
Gereksiz düşüncelere,hayallere kapılmam.Elimde olanla yetinmesini bilirim.Karnım doyacak kadar aşım,yatacak kadar yerim olsun yeter.Nasılsa misafiriz bu dünyada bunu iyi bilirim ben.
Hep karlar yağar güvenilen dağlara bunu çok gördüm. Geç de olsa doğru yolu bulup, kendi iktidarımı kurdum.
Bende bahar hiç bitmez.Yorulmakla değişmiyor hiç bir şey. O yüzden yormam kendimi. Sadece kendi baharlarıma güvenirim...
Ayşe Keleş
Ben Seni Çok Sevdim
Gölgelerini kaldırıp gözlerimin,
Işığınla aydınlattığın gün sevdim.
Aldanmıştım,
Yanılmıştım...
Aşka bütün kapılarımı kapatmıştım.
Bir şehir kadar kalabalık ama çok yalnızdım.
Yalnızlığımın ellerinden tuttuğun gün sevdim.
Minik dalgaların bile yıktığı kumdandı kalelerim.
Hiç olmamıştı bekleyenim
Uzaktayken bile.
Yanımda dağ gibi duruşunu sevdim.
Eski tarihlerden kalma,
Keskeler, pişmanlıklar asılıydı
ruhumun raflarında.
Kusurlarımı da kucaklayıp,
Kalbime çiçekler diktiğin gün sevdim.
Sustuklarımı duyduğun,
Ruhumu okuduğun,
Zor günümde yanımda olduğun için sevdim.
Ne ulaşılmazdım ne de yokuştum,
Kendimi anlatmadım uzun uzun.
Sadece kalp diliyle konuştum.
Bana bütün iyi niyetinle inanarak sarıldığın gün sevdim.
Merhametini,iyiliğini
ANNEM BEN VE ÇİÇEKLERİŞiir
Aynı dili konuşurduk
Annem ben ve çiçekleri.
Olmazları oldurur,
Dertleri unutur,
Mutluluğun bir yolunu bulurduk.
Zamanla değişti herşey.
Çiçekleri saksıda kaldı öyle küskün,
Öyle çaresiz öyle üzgün.
Annem ben ve çiçekleri
Birlikte solduk...
Çocuk yüreğimde
Kimsenin görmediği biri sönmüş iki yıldız olduk.
İlk adımlarımı atıyorum hala,
Hala onun ellerini arıyorum,
Neşeyle tutunmak için hayata...
Özlemler çocuk kalır,
Çocuk kalır gülüşlerim.
Anne gibi kim sevip, beni kim anlar?
O öpmeden iyileşmez dizlerimdeki yaralar.
Anne yine,
Yorgunluklarımı tarasaydın o titrek ellerinle...
Boğazımın düğümlerini çözseydin bir bir
Öpseydin yine en acıyan yerimden.
En sevdiğin çiçeğin kurudu bak kederinden.