Ayşe Keleş
@dedimki
MAVİYE ÇALAR GÖZLERİN...
Maviye Maviye çalar gözlerin,
Yangın mavisine Rüzgarda asi,
Körsem, Senden gayrısına yoksam,
Bozuksam,
Can benim, düş benim,
Ellere nesi?
Hadi gel, Ay karanlık... - Ahmed Arif
Ben yorgancının kızı Zeynep. Babam rengarenk saten yorganlar dikerdi ben rengarenk hayaller kurardım. Kekik kokularının yayıldığı papatyaların gelincik gibi serildiği güzel bir kasabada büyüdüm.İlk aşkı orada tattım.Darılıp barışmayı hayata dört elle sarılmayı orada öğrendim.Sevdim...Çok sevdim...
Yıllardır cüzdanımın bir köşesinde sakladığım bu şiir kapkara zeytin gözlerine aşık olduğum Yücel’in hatırası.Yıllar ne çabuk geçiyor oysa ilk aşk denen o ateş hiç sönmüyor geçmiyor.
Biz hep içimizde sönmeyen ışıklar,solmayan maviler büyüttük.Köyümüzün engebeli patikalarında koştururken,okul yolunda,yediğimiz her lokmada çocukluğumuz beraber geçti.Hep büyük hayallerimiz vardı.O aya çıkan bir astronot ben denizlere yelken açan bir kaptan olmak istiyordum.Hayallerimiz kadar büyüktü sevgimiz.Birbirimizi bir gün bile görmeden duramadığımız günlerdi.Başka bahçelerden aşırıp getirdiği yeşil eriklerin tadı hala damağımda.Gelincik ve papatyanın hasır gibi serildiği bahçelerde gökyüzünü izleyişimiz dün gibi.’’Sen astronot ben kaptan hangi limanda buluşacağız?’’derdim gülerdi.’’Gülüm sevenler için ayrılık diye bir şey yoktur nerede olursak olalım kalbimiz ruhumuz birlikte olacak.’’
‘’ İnsanın hayatı,insanın hayalidir’’ denir o hayaller biz büyürken küçüldü küçüldü yok oldu.Yücel’in babası vefat edince okulu yarıda bırakıp iş hayatına atıldı.Tır şoförü olarak yurt dışına çıkıyor uzun süre görüşemiyorduk.
En son buluştuğumuzda okulumun mezuniyet töreniydi.Yurt dışından aldığı bir kutu çikolatanın üzerine mavi çiçekli bir toka bahçeden aşırdığı belli olan
Reklam
BEN SENİ ÇOK SEVDİM
Gölgelerini kaldırıp gözlerimin,
Işığınla aydınlattığın gün sevdim.
Aldanmıştım,
Yanılmıştım...
Aşka bütün kapılarımı kapatmıştım.
Bir şehir kadar kalabalık ama çok yalnızdım.
Yalnızlığımın ellerinden tuttuğun gün sevdim.
Minik dalgaların bile yıktığı kumdandı kalelerim.
Hiç olmamıştı bekleyenim
Uzaktayken bile.
Yanımda dağ gibi duruşunu sevdim.
Eski tarihlerden kalma,
Keskeler, pişmanlıklar asılıydı
ruhumun raflarında.
Kusurlarımı da kucaklayıp,
Kalbime çiçekler diktiğin gün sevdim.
Sustuklarımı duyduğun,
Ruhumu okuduğun,
Zor günümde yanımda olduğun için sevdim.
Ne ulaşılmazdım ne de yokuştum,
Kendimi anlatmadım uzun uzun.
Sadece kalp diliyle konuştum.
BAYRAM İŞTE
Komşular,
O güzel telaşlar...
Neşeyle içilen kahveler,
Ütülenip giyilen yeni giysiler...
Öpülen eller,
Toplanan şekerler.
Biraz annem,
Biraz babam.
Biraz da çocukluğum.
Bayram işte,
Gelsin isterdim eski sevinciyle...
Gözlerim çok uzaklarda,
Gönlüm sevdiklerimle.
Yüreğim özlem yüklü,
Hüzün sağnak sağnak yağıyor
içime...
Ayşe Keleş
Adı ANNE olan dünyanın en güzel melekleri. Anneler gününüz kutlu olsun..
BÜYÜDÜM ANNE
Büyüdüm anne
Sen gidince
Kocaman bir dev oldu içimdeki çocuk
Hiç bir yere sığamadı
Evler küçüldü
Odalar küçüldü
Yokluğun boğazımı sıkan bir kör düğümdü...
Zamansız ayrılığı anlamaya çalıştım
Oysa ben hala sevgine şefkatine muhtaçtım.
Aradım...
Yerini dolduracak bir teselli aradım ama bulamadım...
Dokuz ay karnında, yıllarca kucağında
Ömür boyu kalbinde taşıdın
Yokluğun o kadar büyüttü ki hasreti
Ben taşıyamadım annem ben taşıyamadım.
Yıkıldı yıkılmaz sandığım kalelerim
Ağustos ayında bile üşüdü yüreğim
Biriktirdim biriktirdim
Dağıldım annem yokluğunda dağıldım
Eskisi gibi
Gel topla beni...
Ayşe Keleş
EY HAYAT!
20 li yaşlarda
Marmara'nın mavisiydi düşlerim
Köpük köpük Akdeniz'di hayallerim
Kırılmayı, küsmeyi bilmezdi
Fırat gibi coşkuluydu yüreğim
Şimdi
Hayallerim gözaltında
Tutuklu kaldı sevinçlerim
Yıldızlar gökyüzüne küstü
Üşüyor gecelerim
Ey hayat!
Kelebek kanatlarımı rengarenk yeniden aç
Yağmurda ıslanmadan
İki satır güzel söz benim için de yaz.
Ayşe Keleş