"Çocukken herkesten korkardım. Büyüdükçe korku yerini nefrete bıraktı. Kimilerinden sırf adilikleri yüzünden nefret ederdim, kimilerindense... Şey, bilemiyorum; nefret ederdim işte. Ancak şimdi tüm insanları bambaşka bir bakış açısıyla gözlemliyorum. Hepsine acıyorum. Onlar için üzülüyorum. Neden böyle hissettiğimi bilmiyorum ama bunun insanın gerçeği olduğunu fark ettiğimden beri kalbim daha yumuşak; artık insanları kötülükleri ya da iğrençlikleri için suçlayamıyorum."
Sayfa 25
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Bizi çevreleyen dünyada kendi yerimizi görerek buluruz. Bu dünyayı sözcüklerle anlatırız ama sözcükler dünyayla çevrelenmiş olmamızı hiçbir zaman değiştiremez. Gördüklerimiz ile bildiklerimiz arasındaki ilişki asla durulmaz. Her akşam güneşin batışını görürüz. Dünyanın güneşe arkasını dönmekte olduğunu biliriz. Ne var ki bu bilgi, bu açıklama gördüklerimize uymaz hiçbir zaman.
Sayfa 7
Puan vermedi·302 syf.·
2021 52. kitabı
Bir çocuğun karanlığa sürüklenişinin, bir toplumun ...bilgisizliğine, ilgisizliğine tutulmuş aynasıdır bu kitap.
Christiane, daha çocuk yaşta ailesi tarafından ihmal edilmiş, şiddet görmüş bir kızdır. Onu koruması gereken yetişkinler, farkında olmadan karanlığa doğru iter. Sevilmediğini hissettiği bir dünyada, yalnızca var olmanın ağırlığıyla baş başa kalır.
Yalnızlığında kaybolduğu bir dönemde maddelerle tanışır. Berlin’in yeraltı dünyası, uyuşturucu, geçici dostluklar ve bedensizleşen bir kimlik… Varlığını ancak acı üzerinden hisseden birine dönüşür.
Bu kitap yalnızca bir bağımlılık hikâyesi değildir; bir toplumun sessizliğiyle beslenen büyük bir trajedidir. Christiane’nin ilk esrar deneyimi masum bir meraktan çok, içindeki gürültüyü susturma çabası gibidir. Ancak her susturuş, yeni bir sessizlik yaratır, daha derin, daha tehlikeli bir sessizlik.
Geriye yıllarca görmezden gelinmiş bir ruh kalır. O noktadan sonra kurtuluş değil, yalnızca direnç mümkündür. Christiane’nin mücadelesi bağımlılıkla sınırlı değildir; dünyaya karşı bir başkaldırıdır. Çünkü kimse bu yaşta böyle bir hayatı yaşamak zorunda değildir. Bedeni yıkılsa da, içinde hâlâ yaşamı arayan küçük bir parça vardır.
Kitabın en çarpıcı yanı, bağımlılığın ne kadar kolay; kurtuluşun ise ne kadar zor olduğunu göstermesidir.
Bu hikâye yalnızca Christiane’nin değil, ihmal edilmiş tüm çocukların hikâyesidir.
Okur olarak kitabı bitirdiğimizde sadece bir hayat öyküsüne değil, bir aynaya bakmış oluruz. Christiane’nin yaşadıkları; sistemin kusurlarını, yetişkinlerin bencilliğini ve çocukların ne kadar kolay harcanabildiğini yüzümüze vurur. Onun yaşadığı yalnızlık, bugün hâlâ başka isimlerle sürmektedir.
Kitap belgesel gerçekliğiyle ilerler; süslü cümlelerden uzaktır ama her kelimesi insanın içinde yankı bulur. Okur
...avcı aynı zamanda avdı; çünkü oklarımdan pek çoğu yayımdan sadece kendi bağrıma saplanmak üzere ayrıldı. Uçan aynı zamanda sürünendi. Çünkü kanatlarım açıldığı zaman güneşin altında, yeryüzüne düşen gölge bir kaplumbağaydı.
Sayfa 50
Konuşanlar var, konuşup, bilmeden ve öngörmeden kendilerinin de kavrayamadığı bir hakikati ortaya çıkaranlar.
Sayfa 33