ÜÇ CEMRE
Hayat üç cemreden ibaretmiş; duydum, gördüm ve yaşadım.
İlk cemre gözlerime düştü.
"Cürmü kadar yer yakarmış" dediler, inandım.
Doğrudur sandım ve çocukça kandım.
Oysa öyle değilmiş... yanmak şifa imiş.
Sonradan anladım.
Her zehrin içindeki panzehir gibi, dertte saklıymış devası.
Yağmur olup akıp gitsin diye ağladım.
Sürdü gitti sefası.
Her gözyaşı damlası, kul olmanın ifası.
İkincisi yüreğime düştü, ateş olup yaktı.
Ceremesi ne ki, dedim.
Ateşin kini Âdem'e... toprak çaldı galebe.
Kin lanetlendi ebede.
Maharet kendi içine bakmak,
Hem de ta derine nefsine.
Nefsin kefil olur mu şu kibirli cismine?
Hangi mührü vurdun, bak hayatın bu resmine?
Üçüncüsünü bekliyorum, beni buradan alıp gitsin diye.
Üçüncü ve son cemre...
Son bir emre kadar tatil edilsin bu sahte hayat.
Hesap kesilsin, defter dürülsün; berzahtır gelen... heyhat!
Ve sura üflesin İsrafil, kudretin nefesiyle,
Göklerle yerin ıstıraplı sesiyle.
İlkinde yerle bir kâinat; avdet imkânsız.
İkincisi dosta davet,
Farz-ı mübin icabet.
Ruhu mücerret gibi fışkırsın naaşım yerden.
Sizin bildiklerinize yoktur şahitliğim ve nedametim.
Reklam
Nietzsche okurken hiç not almamış olan enayi kim??? Ben! Schopenhauer okuyup not almamış kişi kim??? Yine ben! İnsan bir soruyor yani. Evladım! Taş çağında mı yaşıyorsun? Yaşamıyorsun, güzel. O zaman taş çağında değilmiş gibi davran! Kitaplara maruz kalmakla kitapları okumak aynı şey değil. Biri yaratıcı bir eylem öteki pasif bir maruz kalış. Ey ahali! Siz ki kendisine kitap verilen ve de o kitabı özümseyemeyen, o kitaplara maruz kalanların peşinden mi gideceksiniz?!?! Gidin! Size salık veren o kimselerin peşinden gidin. Ama bilin ki ardı sıra sürüklendiğiniz o kimseler var ya, işte o kimseler sizi hidrojen peroksit kuyularına sürükler de siz bilmezsiniz! Şüphesiz ki sizin için orada çok elem verici bir azap vardır...
Reklam
Reklam