YILMAZ TİZGÖL
@ylmztzgl
Yaşamayı seviyorum, Kuşları ağaçları ve insanları ...elimden geldiğince hissetmeye çalışıyorum yağmuru ,rüzgarı ve karı, çalışmayı kutsuyorum alın terini ve yorgunluğu demli bir çay gibi...
Mutluluğu mandalladım
Gönül telime, rüzgarda uçuşan çamaşırlar gibi...
Güneşe hasret....
Turuncu renklere bulanmış haliyle.
Sıcacık bakışlarını hissederim , gözlerini kapatsan bile.
Kaç bilinmemiş ırmaklar getiririr bana kokunu senin.
Hangi gül sularıyla yıkandı o kutsal tenin.
Koklasam doyasıya saçlarının telini...
Haceri esved gibi dokunsam tenine.
Sarılsam ruhu mücerred gibi beline.
Kurban olsam, gözlerindeki hüzüne.
Kıblegahım olsan uzaktan olsada.
Dönsem yüzümü, sürsem yüzümü toprağına...
Sevaplarım günahlarım koysam önüne, diz çöksem
Hayaller gerçek olurmu?
Reklam
İnce belli bir çay bardağı başucumda kum saati
Her kum tanesi ömürden bir gün
Yetmiş iki yerden kırılır mı bir gönlün takati
Bir öncekinden acımasızsa her dün
Katli vaciptir beklenen bu son gün.
Bassana bağrına şu yaşlı başımı
Parmakların dolaşsın saçlarımda
Erkek adam nasıl ağlarmış görsünler
Ne fark eder ha altmışında ha otuzunda
Hep kadınlar mı ağlayacak erkeklerin omuzunda.
Sözün bittiği yerdeyim gözümün önünde yüzün
Birkaç damla gözyaşı birkaç tutam hüzün
Ne kapanmaz yaraymış, birde zaman her derde devadır derler…
Oysa ben arasındayken kapanmış gök ile yerler
Sevgiden daha çok şefkata ihtiyacım
Başımdan büyük dertlerim, darağacına muhtacım
Kendime celladım ben verilecek bir başım
Elliyi çoktan aştım ama bir çocuk kadar yaşım.
Yırtılsa şu göğsüm her kaburgam bir Havva
Sura üflenmeden kapanmaz vallahi bu dava.
Hakkım varsa helal olsun, ki ram’dım emrine
Bir tek onun sevgisi merhem olurdu derdime
Ne sevdiğini söyledi ne başımı okşadı
Bir kez olsun aferin deyip, benim ile coşmadı
Adam olmaz senden derdi hiçbir gün unutmadım
Adam olmadım baba yüzünü karartmadım.
VİCDAN
Vicdan terazisinin boşsa kefesi?
Günahlarla doludur gizli kesesi.
Hangi dertle alınır söyle darası?
Bu gönül yarası derman bulur mu?
Dermanım derdimse şifa olur mu?
Değersiz hissedersen bir gün kendini.
Galip ilan etmiştir dünya fendini.
Seller gibi coşsa da aşmaz bendini.
Bilirsin haddini, eğiktir başın.
Kemale ermeğe gerektir yaşın.
Sor bakalım kolay mı bırakıp gitmek?
Bedenini aldatıp ruhu terk etmek.
Geçmişini unutup herkese küsmek.
Tüm umudu kesmek kolay mı sanki?
Yırtılan gururu sen dik yeter ki.
Kabrine gül ekerse üç ağlayan el.
Tozlarını uçurur poyraz esen yel.
Kumlarını sürürse gözden akan sel.
Bağrıma basayım desen olur mu?
Vuslat ahirette, zaman vurur mu?
Bu dünyada hiçbir şey istemem sizden.
Kibir rüzgârı neler kopardı bizden.
Hesaplar ahirette işte bu yüzden.
Aynaya bakacak yüzümüz var mı?
"Niye suskunsun?" dediler.
"Söylemekten vazgeçtim." dedim.
"Neden vazgeçtin?" dediler.
"Sözlerimin bir kıymet-i harbiyesi yoktu da ondan." dedim.
"Peki sonuç ne oldu yani?" dediler.
"Söylenmemiş sözleri biriktirdim yıllardır." dedim.
"Nasıl sözlermiş bunlar?" dediler.
"Boğazda düğüm olmuş;
ne yutulmuş,
ne de unutulmuş sözler." dedim.
"E sana ne faydası olacak ki bunların?" dediler.
"Tohum sadece düşer toprağa, fayda beklemez." dedim.
"Ooo... Ölme eşeğim ölme!" dediler.
"Kör ölünce badem gözlü oluyormuş ya..." dedim.
"Sen kör müsün?" dediler.
Anılar...
İçimde yaradır.
Ya kabuk bağlamış, istiflenmiş,
ya da tımar edilmeyi bekleyen;
ve her güne yenilerini ekleyen bir döngünün,
ya da fütursuzca edilen bir sövgünün,
yarım kalmış kararların ardında
hesapsız bir zarar.
Kapağı kapatılamamış,
kara kabuklu bir defterde
yarım kalmış bir muhasebe.
Ve her seferinde,
bakılmaksızın sebebe...
Müsebbibi olunmamış nedenin,
ve sebepsiz bir neferin;
içindeki kine mi söyle,
kime yarar?
Bir sigara içimi...
Bu şekilsiz biçimi...
Hiç mi yok gerçekten
bir işareti, bir imi?
İnsan bu, bildiğin...
Yaralar mı kendini
bu kadar?
Bardağı taşıran son damla gibi;
dokunsan acır,
dipsiz bir sızı.
Her gün beslesen de
içindeki bu arsızı.
Her hâlükârda
Reklam