Ana kahramanımız İnce Mehmed. Köylüye göre zayıf, yazara göre güzel, iyi düşündüğünden dolayı ince. Dağ köyünde yaşayan her türlü zulüm gösteren ağaya karşı gelip eşkıya olan iyi kalpli İnce Mehmed’in hikayesi.
Eşkıyalık hayatı çokça anlatılıyor kitapta iyisiyle kötüsüyle. Doğa tasvirleri güzel anlatılmış çalılar, seyrek ağaçlar, kayalar, otlar, ovalar, dereler. İnce Mehmed dağlarda gezerken ben de kendimi trekking yapıyor gibi hissettiğim anlar oldu. Çukurova’yı anlatıyor daha çok da yukardaki köylerini, aşiretleri.
İnce Mehmed’in köylünün yararına çok büyük bir ideali var. Toprak ağalığına karşı herkesin kendi toprağına sahip olması.
Ağa öldükten sonra ince Mehmed’in etrafında toplanan köylülerin, ağanın ölmediğini öğrenince Mehmed’i kötüleyip Ağamız bir tanedir demeleri ilginçti. Türk insanı bireysellikten özgürlükten çok, başında bir liderin olmasını her zaman istemiştir. Bunun en güzel örneği.
Çok edebi bir roman değil. Sekiz puan verecektim ama kendi halkımızın hikayesi olduğu için dokuz verdim.
Zulme, adaletsizliğe karşı direnmek gerekir. Bunun içinde bir lider lazımdır.
Kitaptan bana kalanlar;
-Vay dedi vay Çocukluk.
- Koca Ahmet bir dehşet olduğu kadar bir sevgiydi de. Koca Ahmet bu iki duyguyu yıllar yılı bu dağlarda yan yana götürebilmişti. Bunun ikisini bir arada götüremezse bir eşkıya, dağlarda bir yıldan fazla yaşayamaz. Eşkıyayı korkuyla sevgi yaşatır. Yalnız sevgi tek başına zayıf tutar. Yalnız korkuysa kindir.
-Sarp yerlerin insanları adım atarken ayaklarını havaya fazla kaldırırlar. Dizleri hizasına kadar. Sonra ihtiyatlı, korka korka indirirler. Buna alışmışlardır. Halbuki, ova insanları tam aksinedir. Ayaklarını yerde sürercesine giderler.
-Memede olan olmuştu düşünüyordu artık. Dünya kafasında büyümüştü. Dünyanın
Birçok kesimden methini duyunca okumaya başladığım kitap: Martin Eden.
Okuma modumun düşük olduğu bir döneme denk gelmesi büyük talihsizlikti. Nitekim 65 günde sadece 160 sayfa okuyabildim. Ama bugün irade koydum ortaya ve kalan 310 sayfayı bir günde okudum, bitirdim. İlk başladığım günlerde bir öğrencim gelip:
"Hocam, annem de okumuş bu kitabı; sonu çok üzücüymüş. " demişti. Ben de ona, " Sorun değil çocuğum, biz kötü sonları sadece kitaplarda okumadık." demiştim.
Martin... Aşkı için hayatını, kendini değiştirmeyi, geliştirmeyi düşleyen ve bunun için çabalayan adam... Bu yolda ona kimsenin inanıp destek vermemesi... Halbuki bir tek Ruth inansa ona fazlasıyla yeterdi. O da bir yere kadar yanında durabildi. Martin'in hayali büyük bir yazar olmak değildi, onun hayali sevdiği kadınla mutlu mesut yaşayıp sevdiği işi yapmaktı. Ama sadece bizim topluma has değilmiş "Ye kürküm ye" anlayışı. Herkesin sırt çevirdiği bir anda yanında duran ev sahibesi kadına üç hayalini de yaşatması kitabı o üzücü sondan bir nebze olsun kurtarıyor, ayrıca Joe'nun ve kız kardeşlerinin de hayatlarını değiştirdiğini görüyoruz. Ruth'un gelip: "Her şeye yeniden başlayalım, aşkımızın hatrı için o ilk ihanete sebep olan her şeye ihanet edeceğim." dediği yerde ben olsaydım nasıl yapardım diye düşündüm. Gururlu bir insan olduğumu düşünmüşümdür hep ama ben bile Martin kadar dik duramazdım sanırım. Gram yumuşamadı, zerre tereddüt etmedi, geri adım atmadı. Yaşar Kemal'in şu sözü geldi burada aklıma: "İnsanlarla oynamamalı.
Bir yerleri var, bir ince yerleri...
İşte oraya değmemeli."
Reklam
Puan vermedi·438 syf.··
2024 133. kitabı
·3 günde okudu
·Okunma: 22 Ekim 2024 03:38
·İnce Memed 1; Yaşar Kemal' in ilk ve en çok bilinen, gerçek hayattan alınan romanıdır. Beş köye el koymuş Abdi Ağa' ya başkaldırı ele alınıyor.
İnce Memed; Değirmenoluk köyünde, babası küçük yaşta öldüğü için annesi ile yaşamaktadır. Abdi Ağa' nın dayaklarından ve çakır dikenlerden bıkıp, köyden kaçar. Yakın köylerden birisinde Süleyman' ın yanında çoban olur. Annesine duyduğu özlemle haber gönderir. Bunu duyan Abdi Ağa, İnce Memed' i oradan getirttirir. Tabii bu gidişin bir cezası olmalıdır Abdi Ağa' ya göre. Ürünlerinin dörtte üçüne el koyar. Çok sıkıntı çekerler annesiyle.
Köyden Hatçe ile birbirlerine sevdalanırlar. Aralarına yine Abdi Ağa girer. Hatçe' yi yeğeni ile nişanlar. Bir gece İnce Memed ile Hatçe, köyden gizlice kaçarlar.
Abdi Ağa, o yörenin en iyi iz sürücüsü Topal Ali ile birlikte yeğeni ve adamları ile peşlerine takılır ve onları bir mağarada kıstırırlar. İnce Memed, Abdi Ağa' yı yaralar, yeğenini de öldürür.
İnce Memed, dağlara kaçar, Hatçe' yi köye gönderir.
Abdi Ağa bunun karşılığında, yalancı şahitlerle Hatçe' yi hapse attırır. İnce Memed' in annesini de döve döve ölümüne sebep olur. Bunu duyan İnce Memed, eşkiya olmaya karar verir ve Deli Durdu çetesine katılır. Deli Durdu' nun vicdansızlığı ve yakaladıkları kişilere yaptıkları yüzünden, kendisi gibi düşünen birkaç kişiyle birlikte O'nun yanından ayrılırlar.
Hatçe' nin nakledileceğini duyunca, yolda cezaevi aracının önünü keserler ve Hatçe ile birlikte Iraz' ı kaçırırlar.
Dağlarda geçen aylar, jandarma ve Abdi Ağa peşlerinde uzun ve zorlu bir mücadele başlar. Sığındıkları mağarada, askerlerle çıkan çatışmada, doğum yapmak üzere olan Hatçe, yüzbaşı tarafından öldürülür.
Abdi Ağa' ya ne oldu?
Hatçe'nin bebeği yaşıyor mu?
İnsanlarla oynamamalı. Bir yerleri var, bir ince yerleri, işte oraya
Kitabın son sayfasını da okuyup kapağını kapattığımda zihnimde Yaşar Kemal'in İnce Memed'inde geçirdiği şu satırlar canlandı:
''İşte bunu yapmamalı. İnsanlarla oynamamalı. Bir yerleri vardır, bir ince yerleri, işte oraya değmemeli.''
Bu kitabın ipucu vermden bir özeti olacak olsaydı o da bu söz olurdu bence.
Bir solukta #okudumbitti İnce Memed 1
İlk kitabını okuduğumdan beri YAŞAR KEMAL hayranıyım. Hemde çok fazla. Bu okuduğum 7.kitabı.Tam bir EFSANE... Sanki kitap okumadım bir film izledim. Okurken yaşattı olayı resmen.
İnsanlarla oynamamalı.Bir yerleri var,ince bir yerleri, işte oraya değmemeli...
.
Aşağı görmemeli insanları...
Efsane bir Çukurova öyküsü. Memed sıradan bir köy çocuğu iken, zulmedenler için eşkıyaya, köylüler içinse bir kurtarıcıya dönüşür. Diğer kitaplarındaki gibi yine yoksulluğa ,zulme, cesarete, mazluma, aşka değinmiş yazar. Başkaldırışı o kadar güzel anlatmış ki... Kitabı okuyup bitirdim ama şimdi bittiği için bir boşluk hissettim, üzüldüm. Diğer serileri var iyi ki.
En Mavi GözEdebiyat
“ Hepimiz -onu tanıyan herkes- pisliğimizi ona silerek temizledikten sonra çok erdemli hissettik kendimizi. Onun çirkinliğinin üstüne bindiğimizde hepimiz çok güzeldik. Sadeliği bizi süsledi, suçu günahlarımızdan arındırırdı, çektiği acı sağlıkla ışıldamamızı sağladı, acayipliği sayesinde mizah anlayışımız var zannettik. Onun konuşamaması kendimizi dilbaz sanmamızı sağladı. Yoksulluğu bizi bonkör kıldı. Karabasanlarını bile -kendi kabuslarımızı bastırmakta- kullandık. O da bize izin verdi, böylelikle onu hor görmemizi hak etti. Egolarımızı onun üzerinde biledik, karakterlerimizin içini onun kırılganlığıyla yumuşacık doldurduk ve güçlü olduğumuz yanılsamasıyla esnemeye koyulduk.”
Başkalarının zaafları üzerinde hakimiyet kurarak güç elde etmeyi başarı zanneden insanların dünyasında usül değişse de konu hep aynı: ezen - ezilen.
“Çirkin” ve “siyah” bir kız çocuğu olan Pecola’nın trajedisi, uğradığı haksızlıklar, taciz ve istismarlar roman boyunca öyle açıkça karşımızda duruyor.
Kendi ağzından anlatımıyla şahit olduğumuz olaylar, gözleri mavi olursa her şeyin değişeceği inancına sıkıca tutunması ve sonunda gözleri mavileştikçe kararan dünyası..
Ah çocuk!
Toni Morrison, Nobel Edebiyat Ödülü’nü kazanan ilk siyahi kadın. Şahit olduğu bir olaydan sonra, insanın nasıl olur da kendisi olmaktan utanç duyar hâle geldiğini, değiştiremeyeceği özelliklerinden kurtulmaya çalıştığını görerek bunun altındaki toplumsal itici gücü incelemeye aldığı bu ilk romanını yazmış. Çok açık, çok rahatsız edici, bir o kadar gerçek bir bakışla yazdığı bu eseri esasen yayımlamayı 1965-69 yıllarının ifşası olarak tanımlıyor.
Pek çok sorgulamayı barındıran bu kitapta yazarın her karakteri yaratırken onların geçmiş yaşantılarını da vermesi, yaşadıkları onur kırıcı olayların nasıl da oldukları insana
Reklam
Reklam