Bütün hayat üstüme yığılmış gibiydi. Hayat, insanındı. Fakat insan, Yarabbim insan ne kadar zayıftı. Kime dokunmak istesem kuru bir dal gibi elimde kalıyordu.
Eğer birgün gidecek olursam:
Beni kalmaya ikna et.
Zor olmayacaktır eminim,
Yavaş yavaş konuş benimle,
Tane tane anlat herşeyi.
Gitmek gibi bir düşünce belirdiyse aklımda, kızdığımdandır.
Kızgınlıklar da sevgiye dahil.
"Her özleyişte gelinmez" derdin,
Her gelişinde bir özlem var halbuki...
Olabilmek... Olabilemedin, koyu parıltılı gözlü sevgilim benim...
Ben vardım; sen, kendini yok etmeyi seçtin.
...
İşte, ben hala varım; bütün acıları ölçüp biçip tartarak-sense, kayan bir yıldız gibi hızla uzaklaşıyor; son anda da dönüp bir göz kırpıyorsun, yalnızca...