Hayat hastalıklı bir şeydi, daha doğrusu hastalıklı bir hale gelmişti; dayanılmaz bir şeydi. “Ölü adam hiçbir zaman dirilmez!” Bu dize derin bir minnet duygusuyla birlikte kıpırdattı içini. Evrendeki yegâne hayırlı şey buydu. Hayat acı veren bir bezginliğe dönüşünce, ebedi uykusuyla ölüm teselliye hazırdı. O zaman ne bekliyordu? Artık gitme vaktiydi.
Sayfa 479 - Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları·Kitabı okudu
“Bunca şevkle tutunmaktan hayata, Serbest kalmış korkudan, ümitten,
Kaçar ve şükrederiz tanrılara;
Bu lütuf geldiyse hangisinden.
Bir canlı sonsuza dek ömür sürmez
Ölü adam hiçbir zaman dirilmez
En yorulmuş nehir bile dinlenmez Denize ulaşmadan salimen. ”
Sayfa 479 - Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları·Kitabı okudu