Damla Çekin
@demlenmedim
Yalnızlık,bir hayalin peşinden koşup doyuralamayan arzular demekti.
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Bana adımı, nerede oturduğumu sormadın: senin için tekrar yalnızca serüvendim, adsız olandım, unutuşun sisleri arasında bütünüyle eriyip giden ateşli saatlerdim.
Ancak dakikalar, komikliğe varacak kadar küçük, dar ve kısalar ki, koşuşturuyorlar.
Susuyorum. Hayranlıkla (büyük ihtimalle aptalca ) gülüyorum, bir o gözüne, bir öbür gözüne bakıyorum ve her ikisinde de kendimi görüyorum: ben bu küçücük, gökkuşağı karanlıklarda yatan küçücük, milimetrik bir mahkumum.
Ve bazen kısa süreliğine de olsa kendini basit, sağlam bir üçgene kapatmak, her şeyden kurtulmak çok iyi oluyor...