Kimi zaman zor durumlardaki tanımadığım kişilere yapmaya çalıştığım iyilikleri, yakınlarım bile enayilik diye nitelerler. Oysa ben, bana yapılmış o ödenmez iyiliklerin altında ezilmemek için, başka birilerine iyilik yapmaya çalışırım, enayiliğimden değil.
İnsan, birisine saygı duyuyorsa, onu gözünde yüceltiyorsa, o kişide kusur göremez, her dediğine hiç düşünmeden doğru diye inanır. Ben de, o zamanlar “Hoca” dediğim bu sürgün arkadaşıma böyle duygularla bağlıydım. Onun için de sözlerinin doğru olup olmadığından hiç kuşkuya kapılmıyordum. Ama yıllar geçip birbirimizi daha yakından tanıdıkça . .
Sanırım yolda kayboldular,
-Kimler,
Mutlu günler,
- Beni olduğumdan daha umutsuz bırakacaksınız,...
Çöktüklerinde bile yürümeye devam eden insanlar vardır, siz de onlardan birisiniz
Ömrümüzün bütün günlerini birbirimize veda ederek, yarın görüşürüz deyip bize de bunun dendiğini işiterek geçiriyor olmamız ve mukadderat gereği, o günlerden birinin bu kişilerden biri için son gün olması, ya yarın görüşürüz dediğimiz kimsenin ya da bunu diyen kendimizin artık hayatta olmaması ilginç.