biliyorum bunu, gideceksin
gideceksin yine yakında
seni artık hep uzak şehirler
anacak.
en son okuduğum
romandaki
kahraman da, santiago’da
sisli bir kasımdı, belki
ankara’da.
ya da güzel bir mayıs günü
ve ben yazıyormuşum bu romanı
oturmuş
bir gürgen
ağacının
altında.
ne cepheye giden
savaş trenleri olurdu
ne bir dilim kurumuş ekmek
ne ayrılık ne ölüm
mor menekşeden aşklar
bir avuç bulut, dünyada.
her bahar ilk işimdin